Odlazak Radoslava Petkovića

Preminuo je književnik Radoslav Petković, autor romana, knjiga priča i eseja, saopštilo je Srpsko književno društvo. Petković je rođen 21. jula 1953. u Beogradu, gde je živeo do 2000. godine, kada se seli u Pančevo, a od 2006. nastanjuje se u Novom Sadu.

 Od 1983. do 1987. godine bio je glavni urednik časopisa „Književna kritika”, a  od 1988. do 1994. radio je kao sekretar zadužbine „Ivo Andrić”. Od 2001. do 2004. godine bio je generalni direktor Zavoda za udžbenike i nastavna sredstva u Beogradu, a od februara 2009. pa do odlaska u penziju 2018. radio je u Pokrajinskom sekretarijatu za kulturu AP Vojvodine kao zamenik sekretara i pomoćnik.

Njegove knjige nagrađivane su najuglednijim književnim priznanjima u bivšoj Jugoslaviji i potonjoj Srbiji. Objavio je romane „Put u Dvigrad” (1979), „Zapisi iz godine jagoda” (1983), „Senke na zidu” (1985), „Sudbina i komentari” (1993), „Savršeno sećanje na smrt” (2008), a dopunjeno izdanje romana„Sudbina i komentari” objavljeno je 2022. godine.

Njegov prvi roman osvojio je nagradu „Miloš Crnjanski”, a „Sudbina i komentari” ovenčana je velikim brojem najuglednijih književnih priznanja u Srbiji: Ninovom  nagradu za roman godine, Nagradom „Meša Selimović”, Nagradom „Borbe” za knjigu godine i drugim. Povodom jubileja Ninove nagrade, roman „Sudbina i komentari” je, glasovima književnih kritičara, uvršćen u deset najboljih. Za roman „Savršeno sećanje na smrt” bio je, treći put nakon „Senki na zidu” i „Sudbine i komentara”, u najužem izboru za Ninovu nagradu: knjiga je nagrađen priznanjem „Bora Stanković” 2009. godine. Za celokupan pripovedački opus dobio je nagradu „Ramonda serbica” 2008. godine.

Petković je autor dve zbirke priča: „Izveštaj o kugi” (1989), za koju je dobio Andrićevu nagradu, i „Čovek koji je živeo u snovima” (1998), delo ovenčano Vitalovom nagradom. Objavio je i više esejističkih knjiga, a za knjigu eseja „Kolumbovo jaje” dobio je Nagradu „Dušan Vasiljev”. U saradnji sa uglednim vizantologom Radivojem Radićem objavio je knjigu „Srednjovekovni putovođa” (2011).

Tri Petkovićeva romana i obe zbirke priča prevedeni su na francuski jezik i objavljeni u Francuskoj. Dela su mu prevođena i na mađarski, grčki, engleski, italijanski, slovenački, slovački, nemački i bugarski. Mađarski prevod „Sudbine i komentara” pobrao je izvanredne kritike u vodećim mađarskim dnevnim listovima, a ubrzo po objavljivanju, roman je dospeo na listu deset najprodavanijih proznih knjiga na mađarskom jeziku. Petkovićeva proza zastupljena je u brojnim antologijama savremene srpske književnosti na engleskom, francuskom, italijanskom jeziku.

Bavio se i prevođenjem sa engleskog: prevodio je prozu Tolkina, Čestertona, Roberta Luisa Stivensona i Danijela Defoa. Tokom devedesetih bio je kolumnista „Nina”,  dnevnog lista „Demokratija”, kao i stalni saradnik „Vremena” i „Evropljanina”, a  njegove kolumne, objavljivane u beogradskom dnevnom licu „Blic” tokom više od deset godina, sakupljene su u knjizi „Događaj godine” (2010).