Crna knjiga komunizma

Svake večeri na televiziji se prikazuje rijaliti šou koji se odvija pod znamenjem crvene zvezde petokrake. Razlozi i motivi za upotrebu mogu biti različiti: od simpatija organizatora za titoističku ideju, preko kemp tretmana jednog simbola iz prošlosti, do proste asocijacije na bivšu Jugoslaviju kao na celovit prostor na kome se organizatori bore za gledanost. Možemo li da zamislimo kako neko isti šou prikazuje sa simbolom svastike?

Nedavno sam, takođe, na ulicama Beograda imao prilike da vidim kako se jedan uvaženi režiser šeta sa velikom torbom na kojoj je preko cele dužine islikana ogromna crvena petokraka. Petokraka se mogla videti i tokom takozvanih antifašističkih protesta. Nju, takođe, upotrebljavaju i razne neokomunističke organizacije i sve brojnije anarhističke inicijative.

Dok su pojave neonacističkih grupa i njihova upotreba svastike izazvali opravdano veoma žučne reakcije šire javnosti, ponovna pojava i upotreba komunističkih simbola ne samo da nije izazvala jednako protivljenje i osudu već je štaviše dočekana sa simpatijama!? Ovaj neshvatljiv fenomen rezultat je žalosne činjenice da u Srbiji komunistički zločini nikada nisu adekvatno rasvetljeni i objašnjeni, te da zločinačka prirodakomunističkog pokreta i njegovi zastrašujući rezultati u prošlom veku nikada nisu dospeli do naše šire javnosti.

Komunizam je, međutim, kvantitativno gledano, proizveo daleko više direktnih žrtava nego nacizam. Dok se rezultati nacističke vladavine procenjuju na oko dvadeset pet miliona žrtava, sveukupni bilans komunističkog terora, represije i progona procenjuje se od šezdeset do čak sto miliona mrtvih (pregled različitih procena može se naći u izvanrednoj knjizi Alana de Benoa „Nacizam i komunizam”, koja se prošle godine pojavila kod nas). U Srbiji, nažalost, nikada nije objavljen najznačajniji dokument o monstruoznoj prirodi komunističkog pokreta, voluminozna „Crna knjiga komunizma” Stefana Kurtoa i još petorice istoričara koja se još 1997. pojavila u Francuskoj, zatim i na mnogim svetskim jezicima. Prevod se, zanimljivo je, već 1999. pojavio i u Ljubljani i u Zagrebu i u Sarajevu, ali ne i u Beogradu, iako bi upravo srpski narod trebalo najviše da bude zainteresovan za ovu tematiku kao najveća žrtva komunizma na ovim prostorima.

Kurtoa i saradnici na preko osamsto stranica svedoče o monstruoznosti komunističkog poduhvata na različitim meridijanima. Kao u nekom intenzivnom horor filmu ređaju se brojke i stravični prizori istrebljivanja čitavih slojeva ljudi, ubistva miliona pripadnika različitih etničkih grupa planiranom glađu, sistematskog terora nad sopstvenim građanima, gulaga, podsticanja globalnog crvenog terorizma, strahovitih obračuna tokom Španskog građanskog rata (uključujući i vešanja sveštenika), okupacije čitave istočne Evrope, brutalne eliminacije demokratskih političkih protivnika, slike desetina miliona žrtava raznih maoističkih eksperimenta u Aziji od kojih je najmonstruozniji takozvana Kulturna revolucija (sveukupno oko 65 miliona žrtava), zatim zastrašujuća dva miliona Pol Potovih žrtava u Kambodži, divljanja komunističkih vođa u „narodnim” režimima Afrike (Etiopija, Mozambik, Angola), u Latinskoj Americi itd.

Mi bismo i te kako imali da dodamo svoje poglavlje: otpočinjanje i vođenje bratoubilačkog rata pod vidom revolucije, lijeva skretanja u Crnoj Gori, stravični crveni teror Udbe u jesen 1944. u zapadnoj Srbiji, ubistva, proterivanja i eliminacija velikog dela građanske elite u Srbiji, pljačkanje i otimanje privatne imovine, prisilni otkup, teror nad seljaštvom, nasilno ukidanje monarhije, ukidanje demokratije i partijskog pluralizma, Goli otok, ubistva i teror među emigracijom, cepanje Srbije, konstruisanje novih nacija cepanjem srpskog etničkog korpusa, razbijanje i cepanje Srpske pravoslavne crkve, Ustav iz 1974. i razbijanje srpskog etničkog prostora itd.

Zbog svega ovoga neophodno je tretirati komunističke zločine jednako kao i nacističke, a simbole i znamenja oba pokreta posmatrati na jednak način i jednako se odnositi prema njima. Upravo onako kako je Ustavni sud Savezne Republike Nemačke uradio tokom pedesetih godina prošlog veka: u isto vreme zabranjene su i neonacistička i komunistička partija Nemačke.

Zalažem se za američki model tretiranja ekstremističkih grupa koji brani pravo na slobodu mišljenja, izražavanja i okupljanja svima, uključujući i ekstremiste sve dok ne prete direktnim nasiljem. Ali ako se ovde pribegne modelu koji postoji u nekim kontinentalnim zemljama, koji predlažu neke manje partije, nevladine organizacije pa čak i pojedini ministri, a to je model zabrane, onda sa puno prava treba zahtevati da se u isto vreme zabrane i neonacističke i neokomunističke organizacije i znamenja. Ako se zabrane samo neonacisti to će značiti opasnu aboliciju komunizma i ukazati na to da u Srbiji stvarna demokratija i dalje ostaje daleki san; to jest da se pod vidom borbe protiv nacizma ne brani demokratija već komunističko nasleđe.

Centar za konzervativne studije