Stecište starih i budućih umetnika

Jedna od najstarijih umetničkih škola prestonice Centar za likovno obrazovanje u Šumatovačkoj ulici, poznatiji kao „Škola u Šumatovačkoj”, danas proslavlja šest decenija rada. Otvaranjem izložbe, na kojoj će večeras od 19 sati u galeriji „Ikar” u Zemunu biti predstavljena dela 47 autora, počeće obeležavanje ovog jubileja. Postavku čini 48 slika i skulptura nekadašnjih učenika i predavača ove škole, a uvodnu reč imaće Aleksandar Luković, slikar i bivši profesor Fakulteta likovnih umetnosti ali i „Šumatovačke”.

– Izložba je osmišljena kao presek jugoslovenske likovne scene u poslednjih 60 godina. Znam da će biti i onih stvaralaca koji će se naljutiti zato što njihova dela ovom prilikom neće biti predstavljena. Taman da su nam sve beogradske galerije na raspolaganju ne bismo uspeli da prikažemo višedecenijsku kolekciju naše škole – objasnila je Tatjana Tišma, predavač istorije umetnosti u „Šumatovačkoj”. Pokušavši da izdvoji nekoliko znamenitih domaćih umetnika u čijem radnom opusu i ova škola ima mesto, ona kaže da su danas njihova imena na spisku ULUS-ovih članova.

U šezdesetogodišnjoj istoriji ove ustanove smenjivale su se generacije koje su iznedrile bardove srpske umetnosti i kulture. Marina Abramović, svetski priznata „kraljica” performansa, slikari Miodrag Rogić, Ljuba Popović, Mića Stoiljković, Lazar Vujaklija samo su neki od njih među kojima je i proslavljeni režiser Slobodan Šijan.

Još od posleratnih godina prošlog stoleća, kada je ova kuća umetnosti osnovana kao Kurs crtanja i vajanja, više od deset hiljada polaznika osnovna znanja o štafelaju, slikarskoj četki, crtežu i skulpturi steklo je na ovom mestu. Predavali su im čuveni Radivoj Subotički – Lala, Milan Četić, Đorđe Bošan, Slobodan Petrović, Milan Vergović i drugi majstori iz oblasti umetnosti i kulture.

– Prvi upravnik Kursa crtanja i vajanja, današnjeg Centra za likovno obrazovanje bio je poznati vajar Radivoj Subotički – Lala. Brojni ovdašnji autoriteti u likovnom stvaralaštvu zalagali su se da centar nosi njegovo ime. Doajen vajarstva 29 godina prenosio je znanje generacijama u školskom zdanju gde je i živeo – otkriva Tišma.

Pre nego što se 1989. godine škola u Šumatovačkoj ulici uselila u namenski obnovljen prostor nekadašnje bolnice za decu obolelu od tuberkuloze, ispred zgrade je, kako kaže Jadran Krnajski, direktor Centra za likovno obrazovanje, bila bašta u kojoj su tadašnji umetnici, početnici, gajili luk i krompir.

– Peć bubnjaru osim za pečenje gline često su koristili i za pripremanje večere. Domaća atmosfera „kao kod kuće” i danas je osobenost ove škole. Osim što razvijaju talenat i kreativnost učenici se druže, zaljubljuju, a ljubavi su nekada krunisane i brakom – dodao je Krnajski.

Ni tada predavači nisu prozivali ni ocenjivali učenike, niti ih uslovljavali uzrastom ili brojem časova.

Ne menjajući tradiciju i danas širom otvorenih vrata dočekuje nove generacije koje neretko nastave studije Fakulteta primenjenih, likovnih umetnosti i arhitekture. Kada diplomiraju, gotovo uvek vraćaju se u „Šumatovačku” ili da obiđu kolege ili kao predavači.