Neobičan hobi čačanskog inženjera

Čačanin Sretko Popadić je diplomirani inženjer tehnologije i pasionirani ljubitelj sekira. U svojoj kancelariji ih ima više od 300, a neke su stare i više od 1.000 godina. U Čačak ih je donosio sa svih strana sveta, prateći njihovu upotrebnu vrednost kroz vekove. Kaže da je sekira, kao alat ali i ubojito oružje, odolela civilizacijskim naprecima, gotovo da se izrađuje, ali i koristi istovetno od nastanka do danas.

– Proučavao sam vikinšku istoriju i tradiciju i to me je potaklo da krenem da sakupljam i restauriram stare sekire. Najčešće se one mogu naći na buvljacima, kao što su naš čačanski u Ljubiću, zatim u Kraljevu, Bubanj potoku, Rumi. Za tri godine sakupio sam ih više od 300 stotine, iz celog sveta – kaže Sretko Popadić, inženjer tehnologije koji iza sebe ima više desetina inovacija.

Svaka sekira okačena na zidu njegove kancelarije ima svoj istorijat. Neke su korišćene za seču drveta ili kamena, pojedine imaju isključivo dekorativnu svrhu, dok su neke korišćene kao hladno oružje u borbi.

– Jedna od njih je takozvana „varjaška”, odnosno vizantijska sekira koja je bila deo naoružanja, a njeno poreklo datira od petog do sedmog veka nove ere, dakle pre 1.200 godina. Ona je služila za borbu, a u to vreme se pojavljuje i oklop kod ratnika, pa je bilo potrebno probiti ga nekim podesnim predmetom. Ta sekira je i danas jaka i masivna – priča Popadić, dodajući da mu je omiljena sekira koja ima obeležja srpske tradicije.

– Ta sekira potiče iz 813. godine sa lokacije kod Kruševca, u Ravanici. Vidi se da tada još nisu postojali ekseri, već su tokom izrade u cilju njene funkcionalnosti upotrebljeni klinovi, kakvi se danas koriste za potkivanje konja. Sekira koju posedujem i danas ima oblik iz tog vremena – priča Sretko, dodajući da je kroz istoriju sekira osim upotrebne, imala i statusni simbol.

Popadić kaže da se na osnovu načina izrade, odabira materijala, pa i dizajna sekire može vekovima unazad ceniti i privredna delatnost država iz kojih potiču. Ima primerke iz celog sveta, a među njima i one iz Nemačke koje, iako potiču iz daleke prošlosti, sve su u funkciji.

– Sve imaju žigove i veoma su kvalitetne, počev od odabira materijala za izradu, preko funkcionalnosti, pa do izgleda. Te sekire stare po više vekova danas su ogledalo nemačke privrede kroz istoriju. Zanimljive su i ruske sekire, koje su nešto drugačije, po obliku pre svega, jer osim što su kvalitetne, Rusi su ih izrađivali iz jednog dela. Potom postoji i vrsta sekire, takozvana bradva, i ona je služila za obradu drveta i tesanje. Njih imam iz više država. Sa jedne strane je zakrivljena i lagana, kako bi sa jedne strane mogla da seče, a sa druge da se skida kora – objašnjava sagovornik, dodajući da među izloženim eksponatima ima i vatrogasnih sekira, koje su vekovima prepoznatljive po tome što imaju deo za kačenje na kaiš. Sve koje ovaj Čačanin poseduje su oštre i upotrebljive.

Sagovornik kaže da u svetu postoji značajan broj kolekcionara, koji poput njega sakupljaju i repariraju stare sekire. Najviše ih je u Nemačkoj, gde i on na forumima putem društvenih mreža s kolekcionarima razmenjuje iskustva.