Preminuo književnik Radivoj Šajtinac

Preminuo je Radivoj Šajtinac, ugledni srpski književnik i član Srpskog književnog društva.

Rođen je 1949. godine u Zrenjaninu. Posle završene gimnazije u rodnom gradu studirao je opštu književnost sa teorijom književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Bio je član Srpskog književnog društva, Društva književnika Vojvodine i Srpskog PEN-a, kao i jedan od osnivača i dve decenije glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost i kulturu „Ulaznica”.

Pisao je poeziju, prozu, književnu i likovnu kritiku, bavio se dramaturgijom, a i prevodio s ruskog i engleskog jezika. Objavio je knjige pesama: „Oružje ljudski ranjeno” (1970), „Šumi se vraćaju pragovi” (1974), „Darovno putovanje” (1978), „Panglosov izveštaj” (1982), „Suze u luna-parku” (1987), „Očenaš na Tajms skveru” (1991), „Olovni dolov” (1995), „Led i mleko” (2003), (za koju je dobio Nagradu „Knjiga godine DKV”), „Psi versa” (2005), „Kanjiška monotipija” – dvojezično izdanje na srpskom i mađarskom (2007), „Stara kantina” (2011), „Severni izgovor” (2011), „Pseća suza” (2014), „Di”(2014), „Nepoznavanje prirode” (2017), „Aveti Atara” (2020).

Njegove su knjige proze: „Banatska čitanka” (tri izdanja: 1991, 2005. i 2008, za koju je dobio Nagradu „Karolj Sirmaji” 1991. godine), „Moj begejski deo sveta” (1994), „Bajke o grmu” (1995), „Čehovija” (1996), za koju je dobio nagradu „Stevan Pešić”, „Vez u vazduhu” (1998), „Žrtve bidermajera” (2000), „Sibilski glasovi” (2001), „Nada stanuje na kraju grada” (sa Uglješom Šajtincem, 2002), „Vodeno dete” (2004), „Pričica” (2005), za koju je dobio Nagradu „Dimitrije Mitrinović”, „Kinesko dvorište” (2006), „Lyrik-klinik” (2009), „Dilinkuca” (sa Ljudmilom Šajtinac, 2012), „Porcelan” (2017), „Suva igla” (2019) i „Pelerina” (2020), „Mikelanđelov pomoćnik” (2023).

Knjige eseja: „Demogorgon” (1990), „Hotel Čarnojević” (1989), „Hajka na Akteona” (1997).

Pisao je i dramska dela: „Cveće i smrt starog Luke”, „Ljupčetovi snovi – poetsko pozorje za decu”, „Banatikon”, „Steva Svetlikov”, „Atlantska veza”, „Paorska groznica”.

Poezija, proza i eseji Radivoja Šajtinca prevođeni su na engleski, nemački, francuski, španski, mađarski, slovenački, makedonski, rumunski, poljski, finski, turski, slovački i grčki jezik.

Roman „Žrtve bidermajera” objavljen je u prevodu na engleski u ediciji „Srpska proza u prevodu” (Serbian Prose in Translation) u izdanju „Geopoetike” 2012. godine. Drugo izdanje ovog romana objavio je 2015. američki izdavač „Blooming Twig Books” iz Njujorka.

Radivoj Šajtinac je laureat nagrade Fonda „Todor Manojlović” za moderni umetnički senzibilitet za 2019. godinu.

Za knjigu poezije „Aveti atara” (2020) nagrađen je 2021. nagradama „Đura Jakšić” i „Vasko Popa”.