Radonjić u sazvežđu francuske košarke

Naš čuveni košarkaški sudija i sportski funkcioner Goran Radonjić, učesnik Olimpijskih igara u Seulu 1988, primljen je u Kuću slavnih francuske košarke na svečanosti u Klermon Feranu. Ovo je više nego zasluženo priznanje za čoveka koji je čitav svoj radni vek posvetio košarci u kojoj je uvek časno obavljao svoj posao, pa tako i poslednje tri decenije u Košarkaškom savezu Francuske (FFBB) u kojem se zaposlio kada ga je ratni vihor oduvao iz Sarajeva.

Osim njega niko iz francuske i jugoslovenske košarke (računajući i današnje zemlje na tom prostoru) nije dva puta na Olimpijskim igrama bio u dve različite funkcije – kao sudija i kao komesar.

- Nakon 32 godine rada u Košarkaškom savezu Francuske, od čega 18 godina na funkciji direktora međuarodnih odnosa, nakon što sam sudio na Olimpijskim igrama u Seulu 1988. i bio komesar u Rio de Žaneiru 2016; nakon 2.500 utakmica i 500 međunarodnih mečeva i puno kvalitetnih aktivnosti u 48 godina međunarodnog prisustva, mnogo himanitarnih akcija, približavanja mnogih zemalja Francuskoj federaciji i izgradnje Spomenika prijateljstva na Kalemegfanu – ulazak u Kuću slavnih francuske košarke je izuzetno priznanje. Utoliko mi više čini čast kada znam da su do sada time mogla da se pohvale samo 124 košarkaška velikana Francuske i tek nekolicina stranaca. Ovo priznanje su delom zaslužile moje kolege sudije, moji saradnici u FFBB, kao i mnogi košarkaški prijatelji iz Evrope i sveeta sa kojima sam godinama sarađivao – rekao je Goran Radonjić povodom ovog priznanja.

Radonjić je rođen 14. januara 1952. u Rogatici u kojoj je njegov otac, tih godina, bio predsednik opštine, kasnije i pomoćnik ministra u jednom ministarstvu. U košarku se zaljubio slušajući priče o „srebrnoj jugoslovenskoj generaciji” (Korać, Daneu, Đurić, Gordić, M. Nikolić, Đerđa…), počeo je da trenira, znao je da će to biti njegov život kada su „plavi” osvojili svoje prvo zlato, na Svetskom prvenstvu u Ljubljani 1970.

Sarajevo je, početkom 70-ih, povratkom Bogdana Tanjevića iz Beograda, postajalo važan košarkaški centar, a Radonjić je vrlo brzo prošao put od igrača, preko talentovanog trenera do najmlađeg međunarodnog sudije u Jugoslaviji. Ljubav prema sportu i pisanju spojio je kao dopisnik „Sporta” iz Sarajeva. Pisao je o raznim sportovima, a u jednom danu iz njegove pisaće mašine izašlo je ni manje ni više nego dvadeset tekstova!

Osamdesetih godina prošlog veka sudio je desetine nezaboravnih utakmica u Prvenstvu Jugoslavije, tada najboljoj nacionalnoj ligi Evrope. Doživeo je nepravdu kada, kao prvoplasirani na domaćoj sudijskoj rang-listi, nije dobio priliku da bude arbitar na Olimpijskim igrama u Los Anđelesu 1984. Prolio je reku suza i iz toga izašao jači. Četiri godine kasnije, u Seulu, dobio je priliku da sudi na najvećoj smotri sporta.

Po povratku iz Južne Koreje kratko je radio kao generalni sekretar Bosne, a zatim se vratio suđenju. Bio je jedan od idejnih tvoraca prve (i jedine) Ol-star utakmice jugoslovenske lige, 7. maja 1991. u „Skenderiji”, kada su se okupili neki od najboljih jugoslovenskih i evropskih košarkaša svih vremena.

U zlim vremenima, kada je Jugoslavija pucala po svim šavovima, posle dva velika takmičenja na kojima je sudio 1993. godine (Mediteranske igre, Evropsko prvenstvo), prihvatio je poziv svog prijatelja i kolege Ivana Meninija, tadašnjeg predsednika FFBB-a da se preseli u Pariz. Njegov put u francuskoj košarci ujedno je i put njenog vrtoglavog uspona.

Iako je sve vreme bio u službi francuske košarke, nikada nije zaboravio svoju Jugoslaviju, brinući o svih njenih šest nekadašnjih republika. Organizovao je stotine utakmica (desetine njih samo između Francuske i Srbije), odveo u Pariz besplatno stotine timova i hiljade dece, obezbeđivao novac i opremu tamo gde je to bilo najpotrebnije. Uvek je bio na usluzi nacionalnim savezima, klubovima (i velikim i malim) i košarkaškim „radnicima” iz našeg regiona, ali i svima za koje je načuo da može da im pomogne, na bilo koji način.