SPC danas slavi Svetog Simeona Mirotočivog

Srpska pravoslavna crkva danas proslavlja Svetog Simeona Mirotočivog. Rođen kao Stefan Nemanja, bio je srpski veliki župan od 1166. do 1196. godine. Izborio se za političku samostalnost u odnosu na Vizantiju, ujedinjenje srpskih zemalja u jedinstvenu državu i utvrđivanje pravoslavlja. Rodonačelnik je srpske vladarske dinastije Nemanjića, koja se održala na vlasti sve do 1371. godine.

O njegovom životu najznačajnije zapise ostavili su Sveti Sava, Sveti Stefan Prvovenčani i Domentijan. Doba njegove vladavine predstavlja prelomni period u istoriji i kulturi Srba. Završilo se kada se povukao sa vlasti i zamonašio na velikom državnom saboru 25. marta 1196, te za svog naslednika odredio srednjeg sina Stefana Prvovenčanog. Najstarijem sinu Vukanu ostavio je na upravu Zetu, Travuniju, Hvosno i Toplicu, ali da je podređen Prvovenčanom.

Monaški život i kanonizacija

Prvu godinu monaškog života Sveti Simeon je proveo u manastiru Studenici. U novembru 1197. pridružio se najmlađem sinu monahu Savi na Svetoj gori, gde su, uz dozvolu vizantijskog cara, oživeli zapusteli manastir Hilandar 1198, u kom je preminuo u dubokoj starosti 13. februara 1199. ili 1200. godine.

Sledeće godine Svetogorski sabor kanonizovao je Stefana Nemanju kao Svetog Simeona Mirotočivog, jer su njegove mošti točile miro. Sveti Sava je 1208. preneo njegove posmrtne ostatke u Rašku i nad njima izmirio zavađenu braću Stefana Prvovenčanog i Vukana, koji su se borili oko vlasti. Njegove mošti su položene u njegovu zadužbinu Studenicu, pored oca. U njoj se i danas nalaze, desno od oltara u sarkofagu. Ipak, pomerane su nekoliko puta: iz Studenice u Žiču, pa nazad u Studenicu, zatim odatle u Sopoćane, gde su počivale 152 godine. U zemlji su bile ukopane 211 godina. Godine 1686. su prenete u Crnu Goru, a zatim vraćene u Studenicu 1701. Poslednji put su bile sklonjene 1790-1791. godine u Banat u manastir Vojlovicu.