Ivica Aranđus izlaže u Kući legata

Retrospektivnom izložbom slika velikih formata pod nazivom „Fragile”, koja je otvorena u Galeriji Kuće legata do 25. marta, beogradskoj publici prvi put se predstavlja crnogorski stvaralac Ivica Aranđus.

„Ivica je slikar savesti i simulakruma današnjice, jer u svojim delima razotkriva društvo, religiju, pad morala i nedostatak milosrđa. Netipičnim opusom u kojem dominiraju antipodi svetla i tame, lepote i brutalnosti, krhkosti i snage… podseća nas da je uloga umetnosti – da razbija predrasude, a uloga umetnika – da ostavi kritički trag u vremenu kada su njegova dela nastala”, piše Maja Živanović, likovni kritičar.

Kako ona dalje ističe, obrazovan u Nemačkoj, upoznao je savremene tokove umetnosti u zoni nasleđa slikara Bekmana i Kirhnera, ali i filozofa Ničea i formirao se evropski. I baš zato je samorodan i ne možemo da ga poredimo sa stvaraocima sa balkanskog područja.

„Tokom trodecenijskog stvaralaštva, temeljnim manuelnim radom koji podrazumeva izvanredan osećaj za liniju i boju, poetikom osobene estetike i u stalnoj borbi protiv savremenih, ali svevremenskih devijacija – izgradio je svet figurativnih, studiozno režiranih scena. Neke od kompozicija su dramatične, a druge uznemirujući mirne. Nemoralni sveštenički kler, pohlepa ili zloupotreba položaja – lajt motiv su grupacije radova, u kojima preovlađuju samouvereni, uniformisano odeveni muškarci, lišeni individualnosti... koji su simboli moći koja se ne pita, i odgovornosti koja se ignoriše. Obnažene ogoljene ženske figure u korelaciji sa njima – potenciraju strah, skriveno i mučno”, piše ona.

Ta kompoziciono skladna dela naglašene dokumentarnosti prizora (odnosno otrežnjujuće realnosti), snažnog crteža i pažljivo birane palete, često su tamnih valera. Njima autor razotkriva dvostrukost ljudske prirode.

Kako ona objašnjava, jedan deo postavke čine i portreti različitih formata, monumentalni, ali i intimistički, naoko statični i jednostavni. Na njima su prikazana lica mladih žena – metafora za ranjivost, ali i istinu. Ona su naslikana preko brojeva i simbola, akcentovanih detalja crvene boje, koja je znamenje životne energije. Istovremeno fragilne i snažne, zagledane u sebe, predstavljene s leđa, anfas ili direktno, nose teret sveta kroz ćutanje. One su bića koja prenose poruku egzistencijalne zapitanosti.

„Ciklusom postmodernističkih radova kojim su objedinjene različite etape u plodnom i atipičnom opusu, bez namere da posmatračima nudi udobnu neodređenost ili estetski beg, u svetu u kojem je humanizam davno apstrahovan, Ivica Aranđus prenosi ono što smatra iskrenim i važnim. Individualnošću i slobodom umetničkog izraza nas podseća i opominje da nisu budni ljudi koji su uljuljkani prosečnošću, već oni kojima je svrha izjednačena sa načinom razmišljanja i življenja”, zaključak je Maje Živanović.