Šabačke škole bez ijednog logopeda

Šabac – Skoro svako četvrto dete predškolskog uzrasta na području grada Šapca ima govorno-jezički poremećaj, pokazalo je istraživanje kojim je obuhvaćeno 2.294 mališana uzrasta od tri do sedam godina, a koje je sprovela šabačka podružnica Udruženja logopeda Srbije. Ovaj značajan projekat, pod radnim nazivom „Da naša deca pravilno govore”, realizovan je u saradnji sa Predškolskom ustanovom „Naše dete”, koja ima 12 objekata u gradu i 48 u selima.

Predsednica podružnice Snežana Vasiljević, logoped-fonoped u Opštoj bolnici u Šapcu, ističe da je najizraženiji poremećaj artikulacije (30,11 odsto) kod dece uzrasta od tri do četiri godine, a izraženiji je na seoskom nego na gradskom području.

– Rezultati istraživanja ukazuju da je stanje ozbiljno i da su neophodne hitne mere. Nažalost, još uvek nemamo uvid kakvo je stanje kod mališana koji nisu smešteni u objekte ovdašnje Predškolske ustanove, a do tih podataka pokušaćemo da dođemo preko Razvojnog savetovališta. Planiramo, takođe, da istraživanje sprovedemo i u svim šabačkim osnovnim školama, budući da na području grada ni u jednoj školi nema logopeda – rekla je na konferenciji za novinare Snežana Vasiljević, naglasivši da je, prema međunarodnim standardima, na svakih 8000 stanovnika potreban jedan logoped, a jedan na 300 dece predškolskog uzrasta. U šabačkim obdaništima, recimo, ima više od 1000 predškolaca, ali o njima brine samo jedan logoped.

– Poremećaji u govoru koji se kod dece ispoljavaju do sedme godine tretiraju se kao razvojna patologija, koja se može korigovati, ali u osnovnim školama već imamo stanje koje se može okvalifikovati kao trajna patologija. Zakon kaže da osnovna škola mora da ima stručnog saradnika, ali ne definiše da li je to pedagog, psiholog, specijalni pedagog, ili logoped. Međutim, škola se obično odlučuje za pedagoga ili psihologa – kaže Vasiljevićeva.

Stručnjaci su utvrdili da čak 90 odsto šabačkih predškolaca, iako bi to bilo potrebno, ne posećuje logopeda. Roditelji se za pomoć logopedima uglavnom obraćaju kada dete treba da krene u prvi razred. A kod govorno-jezičkih poremećaja je veoma bitna rana dijagnostika. U suprotnom, kroz poremećaj artikulacije, koji je osnovni pokazatelj, često se provuku i mnogo ozbiljniji problemi poput disleksije ili disgrafije.