Draža podelio koalicione partnere

U SPO-u veruju da je zakon o izjednačavanju prava četnika i partizana posredno rehabilitovao i četničkog vođu, a socijalisti tvrde da je on i dalje ratni zločinac koga nijedan sud nije rehabilitovao

Odluka Bezbednosno-informativne agencije da njena dvočlana delegacija povodom godišnjice smrti Dragoljuba – Draže Mihailovića položi venac na njegov spomenik na Ravnoj gori vrlo je zabrinula predstavnike Socijalističke partije Srbije. Takođe, potpredsednik Sandžačke demokratske partije Meho Omerović oštro je kritikovao i prisustvo ministra za dijasporu Srđana Srećkovića (SPO) na pomenu povodom godišnjice smrti vođe ravnogorskog pokreta. General Jugoslovenske vojske u otadžbini tako je još jednom, 63 godine nakon što je streljan, podelio koalicione partnere u aktuelnoj Vladi Srbije.

Aleksandar Jugović, direktor Srpskog pokreta obnove, kaže da je zakonskim izjednačavanjem prava pripadnika ravnogorskog i partizanskog pokreta rehabilitovan ceo ravnogorski pokret, pa, indirektno, i general Draža Mihailović. On podseća da je zakon, kojim su izjednačena prava ravnogoraca i partizana, srpski parlament usvojio sa ogromnom većinom od 176 glasova, među kojima su bili i glasovi poslanika SPO-a i dodaje:

„Da je, kojim slučajem, general Draža Mihailović živ, danas bi bio nosilac ’ravnogorske spomenice’, koja je, po zakonu, pandan ’partizanskoj spomenici’. Zakonom, takođe, nedvosmisleno je potvrđeno da su i ravnogorski i partizanski pokret bili antifašistički”.

Portparol SPS-a Đorđe Milićević, međutim, smatra da pomenutim zakonom (socijalisti su inače glasali protiv ovog zakona), Mihailović ni na koji način nije rehabilitovan: „Upravo zato što to nije isto, ne može ozbiljna institucija kao što je BIA da polaže venac nekome ko nije rehabilitovan. S druge, strane, SPS nije, kako se spekuliše po medijima, partija koja opstruiše pronalaženje Dražinog groba, ali smatramo da to, u ovom trenutku, nije prioritet za Srbiju”.

Zakon kojim se izjednačavaju prava učenika u NOB-u oba pokreta skupština je usvojila u decembru 2004. godine, a u aprilu 2006. godine donet je i zakon o rehabilitaciji osuđenih u političkim procesima posle Drugog svetskog rata. Zahtev za rehabilitaciju Dragoljuba Mihailovića, kojim je zatraženo poništenje presude od 15. jula 1946. godine kojom je četnički vođa osuđen na smrt, podneo je u decembru 2006. godine njegov unuk Vojislav Mihailović. Isti zahtev podneli su u februaru ove godine i Srpska liberalna stranka i nekoliko udruženja političkih zatvorenika.
Čim je podnet zahtev za rehabilitaciju oglasila se grupa od 20 istoričara Drugog svetskog rata koji su, između ostalog, naveli da „sva dokumentacija u zemlji i svetu svedoči o četničkoj saradnji sa okupatorom”. „Suđenje Draži Mihailoviću 1946. u prisustvu stranih predstavnika i novinara bilo je javno i legalno, kao i Nirnberški proces”, istakli su.

Momčilo Pavlović, direktor Instituta za savremenu istoriju, kaže da je veoma važno da se svi dokumenti iz arhiva stave na uvid javnosti, da se predstave dokazi, i da onda svako izvuče zaključke, a ne da se kao što je kod nas uglavnom slučaj veruje u propagandu kao u činjenice.

„Za ozbiljne istoriografe je antifašizam Draže Mihailovića nesporan, njega nisu priznali samo oni koji su glorifikovali partizanski antifašizam. Oba pokreta treba posmatrati u njihovoj dinamici, oni nisu bili isti 1941, 1943 ili 1946. godine, a ključni problem kod nas je što se antifašizam redukuje na jedan pokret – komunistički i jednog vođu dok su svi ostali izdajnici naroda i saradnici okupatora. A ne može se sa tog stanovišta osuđivati jedan pokret ili jedan čovek, a najmanje to treba da rade aktuelni političari. Kao da niko ne postavlja pitanje da li je u Srbiji bilo ljudi koji su bili antifašisti, a da nisu bili u KPJ ili da čak uopšte nisu učestvovali u ratu”, kaže Pavlović.

M. Čekerevac – G. Novaković