Igra na strunama srca

Koreografiju za plesnu predstavu „Otelo”, premijerno izvedenu naovogodišnjem festivalu Grad teatar Budva, u koprodukciji sa beogradskim Bitef teatrom, potpisuju Zoran Marković i Maša Kolar.

Mladi umetnici, zavidnih igračkih biografija, sa angažmanima u najuglednijim evropskim trupama, poslednjih godina se sve učestalije okreću koreografskome radu, beležeći i na ovom polju prve uspehe i zvanična priznanja.

Već sâma priroda odnosa autora prema literarnom predlošku svog koreografskog ostvarenja ukazuje da se radi o prostudiranom, ozbiljnom i savesnom stvaralačkom pristupu. Autori „Otela” nisu ušli u scensku komunikaciju sa književnim delom površno i proizvoljno, kako to često biva u plesnim ostvarenjima, kada se od jednog velikog dela svetske književnosti očekuje da, uz minimum stvaralačke investicije, obezbedi i garantuje legitimitet scenske zamisli.

Naprotiv. Znajući da čvrsta koreografska struktura može iznići samo na osnovama jasne i čvrste dramaturške koncepcije, Marković i Kolarovasu svoje viđenje „Otela” fundirali na preciznoj i konsekventnoj karakterizaciji Šekspirovih likova, i njome suštinski obeležili koreografsko uobličenje ove tragedije ljubavi, lakovernosti i sunovraćujuće prevare.

Iskusno procenivši igračko-interpretativni potencijal igrača Bitef dens kompanije, autori su, snagom svoje imaginacije i spremnošću da leksiku svog koreografskog izraza znalački prilagode, sazdali uloge koje će „raditi” za  igrače, ističući ono najvrednije u svakom od njih. Značenjski potentno kontrastiranje furiozne violine Lajka Feliksa, poistovećene sa grupnim scenama uskovitlanog igračkog tempa, i elektronske muzike Sakamota i Alva Note, pune sablasno-tragičkog nagoveštaja u tananim, strasnim duetima Otela i Dezdemone, sve intenzivnije će prerastati u lajtmotivsko preplitanje, postajući pouzdan oslonac iznijansiranoj strukturno-koreografskoj dinamici komada.

Kompaktan i uvežban igrački ansambl bio je predvođen scenski upečatljivim i sugestivnim interpretacijama Nikole Tomaševića (Otelo), Strahinje Lackovića (Jago), Tamare Ivanović (Dezdemona) i Ane Ignjatović-Zagorac (Emilija),u potpunoj sinergiji sa promišljenim izvođenjem nešto manjih uloga, u tumačenju Milice Jević, Miloša Kecmana i Miloša Isailovića.

Dodelivši svakom liku njegovu boju raspoznavanja, Angelina Atlagić je, rafiniranim izborom nijansi, stilski usaglašenim kostimima gotovo dala snagu učesnika predstave, načinivši ih kadrim da uspostave najrazličitija formacijska i značenjska poigravanja.

Zadovoljstvo je bilo pratiti način na koji su autori i izvođači svoje likove, jednim pročišćenim, minucioznim koreografsko-scenskim postupkom, transponovali u igrački izraz, postižući da samo jednim pokretom, jednim trzajem, najmanjim detaljem, bude zahvaćeno ono preovlađujuće u svakom od likova. Izdvajamo nekoliko takvih slika: Jagovo skrajnuto, leđima okrenuto stajanje, puno intrigantskog naboja; simbolično prelaženje Bjanke iz ruke u ruku; Emilijino šunjanje, kao izraz nesvesnog zavereništva sa mužemzlikovcem i njihov upečatljivi duet, značajnog koreografsko-igračkog intenziteta. U ovom koreografskom čitanju, predstava se završava Dezdemoninom smrću. Žena ubijena iz neznanja, u zabludi, biva simbolično zamršena u gumene trake koje, u tom trenutku, kao da postaju ovaploćenje Otelovih zloslutnih reči da će proterati Dezdemonu, makar joj „uzice vezane za noge bile strune srca” njegovog.