Nekad braća

Vlade Divac i Dražen Petrović. Obojica košarkaške legende. Jedan Srbin, nenadmašni centar, drugi Hrvat, nenadmašan šuter. Karakterno različiti a bliski. Cimeri, prijatelji, braća... Onda se desio početak devedesetih, rat u bivšoj Jugoslaviji, jedna utakmica – finale Svetskog prvenstva u košarci u Argentini (gde je naša reprezentacija osvojila zlato) – i jedan incident, koji je neočekivano prekinuo njihovo prijateljstvo. Film „Once brothers“, ESPN-a i NBA entertejnmenta, čiju režiju potpisuje Majkl Toladžijan, koji će premijerno biti prikazan večeras u bioskopu „Kolosej“ u 20 časova, posle čega će biti na redovnom bioskopskom repertoaru, kroz naraciju Vlade Divca, jednog od aktera ove priče, na emotivan, na trenutke dirljiv a na trenutke duhovit način dočarava upečatljivu sudbinu koju su delila ova dva proslavljena asa.

Snimljeno u Srbiji, Americi, gde su obojica godinama igrali u najjačoj košarkaškoj ligi sveta, Hrvatskoj i mnogim drugim mestima gde danas žive članovi te zlatne generacije – Žarko Paspalj, Toni Kukoč, Dino Rađa i ostali – ovo ostvarenje dokumentarno, uz obilje materijala korišćenog iz arhiva brojnih medija, i naših i stranih, oslikava jedno, kako je to novinarima pred pretpremijeru rekao Žarko Paspalj, „teško vreme“. Viđeno kroz vizuru odnosa dvojice mladića, uspešnih sportista, sa kojima se život surovo poigrao.

Uz želju da, kako je naglasio, ispriča priču koja je mnoge duboko potresla, u kojoj su on i njegovi reprezentativni drugovi, kao i mnogi u našoj zemlji, učestvovali mladi i naivni, i u kojoj se verovatno nisu najbolje snašli, Divac je u filmu govorio i o medijima, njihovom pritisku na članove naše reprezentacije i suptilnoj manipulaciji njihovim postupcima u svetlu ratnih sukoba. Posebno o svojoj reakciji na unošenje hrvatske zastave na teren posle osvajanja zlata u Argentini, posle kojeg odnos između njega i Dražena Petrovića nikad nije bio isti.

„Uvek sam mislio da će doći dan da Dražen i ja o svemu porazgovaramo. Ali taj dan nikada nije došao“, upečatljiva je rečenica današnjeg predsednika Olimpijskog komiteta Srbije, izrečena u jednom trenutku filma. Iz srca. Jer, iako su u godinama rata jedva razgovarali, niko nije očekivao da će Dražen Petrović u 29. godini, prerano izgubiti život posle direktnog sudara njegovog automobila sa kamionom, u okolini Minhena, 7. juna 1993. godine u pet časova ujutro.

O njima i svemu što ih je pratilo u filmu govore čuveni Leri Bird, Medžik Džonson, Keni Anderson, Klajd Dreksler, Džeri Vest, Rik Adelman... Poseban ton daje i učešće porodice Dražena Petrovića, majke Biserke i brata Ace, koje je Divac posetio, otišavši u vreme snimanja filma prvi put posle 20 godina u Zagreb. Na grob svog velikog prijatelja. Tamo je ostavio jednu od njihovih zajedničkih fotografija – na kojoj su zagrljeni.

M. Dimitrijević