Beograd evropski centar „Košarke bez granica”

– U pokretanju te ideje učestvovale su Fiba, NBA i Ujedinjene nacije, gde su se u Trevizu okupile zemlje bivše Jugoslavije. Predstojeći kamp će potvrdidi da je Beograd jedan od gradova bitnih za svetsku košarku, u kojem se košarka živi, a košarka tretira kao nacionalni sport. Fiba i NBA žele Beograd pored ostalog i zbog toga što je mnogo NBA igrača prošlo ovde. Biće to prilika da se okupe bivše zvezde iz regiona. Sa prostora bivše Jugoslavije 66 igrača je stiglo do NBA, što je neverovatna brojka – kaže Radović.

Prvi kamp, 2001, vodili su naš proslavljeni reprezentativac Vlade Divac (tada igrač Sakramenta) i jedan od najboljih hrvatskih košarkaša svih vremena Toni Kukoč (Atlanta). Učestvovali su i Predrag Stojaković (Sakramento, Srbija), Dragan Tarlać (Čikago, Srbija), Žan Tabak (Indijana, Hrvatska), Bruno Šundov (Indijana, Hrvatska), Aleksandar Radojević (Denver, Crna Gora), Radoslav Nesterović (Minesota, Slovenija), Dalibor Bagarić (Čikago, Hrvatska), Vrbica Stefanov (Sijena, Makedonija), Nenad Marković (Estudijantes, BiH). U stručnom štabu su bila i dvojica naših stručnjaka, Marin Sedlaček (prisutan na kampu od osnivanja, danas jedan od direktora) i Igor Kokoškov (tada pomoćnik trenera u L. A. Klipersima). Svi oni su u Trevizu četiri dana radili sa 50 izabranih pionira (12-14 god) sa prostora Jugoslavije. Godinu dana kasnije (2002) trebalo je „pomiriti“ Grke i Turke, pa je kamp održan u Istanbulu, s našim Predragom Stojakovićem (ima i grčki pasoš) i Hidajetom Turkogluom (Turska) u glavnim ulogama.

– U to vreme smo napravili i kamp u Africi, zatim 2004. u Americi, pa 2005. u Aziji. Tako da smo već 2005. imali četiri kampa na svetskom nivou gde su se okupljali najbolji dečaci, od 17 do 19 godina. Program je rastao i dobili smo najbolje organizovan kamp na svetu, kojim su prodefilovale mnoge superzvezde svetske košarke. Neke su bile demonstratori, a više od 30 je sa ovog kampa krenulo put NBA, kao Mark Gasol, braća Ernangomez, Barnjani, Valačnijunas, Belineli, Batum, Mirotić... Osim što talentima pruža šansu da se isprobaju u kontaktu s vrhunskim igračima, kamp ima  socijalnu notu i približava košarku običnim ljudima. U određenim delovima sveta se rade pokazni treninzi za osobe sa invaliditetom. Uključene su i trenerske klinike, edukacija sudija, a od pre dve godine i se okupljaju i devojčice. Pre tri godine došlo se i do svetskog kamp, na koji dolaze kamperi sa svih kontinenata, a koji se održava u toku „Ol-star“ vikenda NBA. 

Radović kaže da je jedna od ideja da se u Beogradu obeleže neki važni datumi u istoriji naše košarke. Kao što su 95 godina od dolaska prve lopte u Srbiju i Jugoslaviju (1923), 55 godina od prvih pobeda reprezentacije protiv SAD i SSSR-a (na Mundobasketu u Riju 1963), pola veka od prve olimpijske i medalje i finala (Meksiko Siti 1968), 45 godina od prve evropske titule (Barselona 1973), 40 godina od svetskog zlata u Manili (1978), 30 godina od poslednjeg olimpijskog finala SFR Jugoslavije (Seul 1988), 20 godina od svetskog zlata u Atini (1998)... Beograd je, pored ostalog, jedini grad uz Istanbul koji je tri puta bio domaćini Evrobasketa – Beograd 1961, 1975, 2005, Istanbul 1959, 2001, 2017.

– Želja nam je i da podsetimo da je preteča američkog „drim tima“ igrala na Tašmajdanu 1964. godine – ističe Radović. – Ovo je prilika da se okupe svi živi igrači sa ovih prostora koji su se tada suprotstavili moćnoj ekipi koju je doveo legendarni trener Boston seltiksa Red Ojerbah. Želja počasnog generalnog sekretara Fibe Bore Stankovića je i da se na neki način obeleži 60 godina od osvajanja prve titule prvaka Jugoslavije OKK Beograda, u kojoj su u stručnom delu učestvovali i Radomir Šaper i Aca Nikolić. Te godine, 1958, počeo je i Kup šampiona čiji je jedan od osnivača bio upravo Bora Stanković. 

Na Tašmajdanu je proleća 1964. gostovao „Ol-Amerikan“ tim, kome se u dve utakmice suprotstavila selekcija Beograda (izgubila sa 98:51 i 100:52): Korać, Đurić, Gordić, Bojović, Rajković, Cvetković, Kovačić, Čermak, Pavlović, Nikolić, Ražnatović i Vićentić. Gosti su stigli sa osmoricom vanserijskih igrača od kojih su maltene svi nosili naziv MVP u najjačoj ligi sveta: Bil Rasel (Boston), Tom Hejnson (Boston), Kej Si Džons (Boston), Oskar Robertson (Sinsinati, mesec dana ranije proglašen za MVP NBA), Džeri Lukas (Sinsinati), Bob Petit (Sent Luis), Tom Gola (Njujork) i Bob Kuzi (završio karijeru ali se priključio na molbu Ojerbaha, svog trenera u Bostonu).

– Košarka bez granica je okupljanje gde su svi srećni. To je krajnje pozitvan događaj za zemlju domaćina, ali i za sve učesnike. Kampovi su do sada organizovani u Sao Paolu, Rio de Žaneiru, Nju Delhiju, Kaunasu, Parizu, Istanbulu, Melburnu, Johanesburgu, Angoli, Tokiju, Šangaju, Pekingu, Meksiko Sitiju, San Huanu, Buenos Ajresu... Tako da je to jedan zaista globalni događaj po kome će, uz sve ostalo, ostati upamćen i Beograd – zaključio je Zoran Radović.

Sa prostora Jugoslavije 66 igrača u NBA

SRBIJA (28): Predrag Danilović, Željko Rebrača, Dragan Tarlać, Predrag Stojaković, Predrag Drobnjak, Igor Rakočević, Marko Jarić, Vladimir Radmanović, Nenad Krstić, Aleksandar Pavlović, Darko Miličić, Mile Ilić, Kosta Perović, Boban Marjanović, Miroslav Raduljica, Nemanja Bjelica, Nemanja Nedović, Nikola Jokić, Aleksandar Đorđević, Rastko Cvetković, Ratko Varda, Miloš Babić, Radisav Ćurčić, Vlade Divac, Ognjen Kuzmić, Žarko Paspalj, Miloš Teodosić, Bogdan Bogdanović.

HRVATSKA (20): Toni Kukoč, Dino Rađa, Dražen Petrović, Žan Tabak, Bruno Šundov, Gordan Giriček, Stojko Vranković, Dalibor Bagarić, Mario Kasun, Zoran Planinić, Roko Ukić, Damir Markota, Bojan Bogdanović, Dario Šarić, Mario Hezonja, Dragan Bender, Ivica Zubac, Damjan Rudež, Duje Dukan, Ante Žižić.

SLOVENIJA (9): Marko Milić, Radoslav Nesterović, Primož Brezec, Boštjan Nahbar, Saša Vujačić, Beno Udrih, Uroš Slokar, Goran Dragić, Zoran Dragić.

CRNA GORA (6): Predrag Savović, Slavko Vraneš, Nikola Peković, Nikola Vučević, Žarko Čabarkapa, Aleksandar Radojević.

BIH (2): Jusuf Nurkić, Mirza Teletović.

MAKEDONIJA (1): Pero Antić.