Od velikosrpske hegemonije do velikosrpske agresije

Ponižavanje, provociranje, premlaćivanje i progon srpskog naroda u Hrvatskoj traje već dugo. Iako su od završetka građanskog rata prošle dvadeset četiri godine, napetosti traju, i umesto smanjivanja tenzija dolazi do daljeg pogoršavanja odnosa između ova dva odavno zavađena naroda. U svim tim medijski propraćenim događajima gde su fizički maltretirani Srbi, iznenađuje visoki stepen podrške hrvatskim nasilnicima od strane hrvatskih čitalaca na portalima, kao i među korisnicima društvenih mreža. Slično je i sa ličnostima iz javnog života, koje izbegavaju da iznesu svoj stav prema nemilim događajima.

Iza svih gotovo smešnih i naivnih opravdanja nasilnika za napad na Srbe krije se hrvatska optužba za velikosrpsku agresiju Republike Srbije prema Republici Hrvatskoj, na osnovu koje je započeo večiti lov na Srbe, sa neizvesnim vremenom završetka. Kraj lova verovatno će biti kada tamošnji Srbi potpuno nestanu. „Velikosrpska agresija” je hrvatska propagandna floskula kojom je hrvatski narod motivisan da početkom devedesetih godina napadne JNA i srpski narod u Hrvatskoj. Pod maskom navodne odbrane od velikosrpske agresije, hrvatske snage su pobile nekoliko hiljada Srba, a više stotina hiljada proterale u sklopu etničkog čišćenja Srba sa njihovih vekovnih ognjišta u Hrvatskoj.

Termin „velikosrpska agresija” ušao je u zakone, udžbenike, tradiciju, kao i u svakodnevni život i biće hrvatskog naroda. Žestok odnos prema Srbima donosi političke poene i povećava ugled u društvu. Pošto je cela priča u vezi sa velikosrpskom agresijom zasnovana na istorijskom falsifikatu, ona se svakodnevno mora dokazivati i održavati generisanjem novih incidenata. Slična hrvatska floskula, „odbrana od velikosrpske hegemonije”, bila je aktuelna tokom Drugog svetskog rata u NDH, gde je u hrvatskom genocidu ubijeno više stotina hiljada Srba. Zanimljivo je da su vinovnici tog nasilja najčešće hrvatski mladići rođeni posle završetka građanskog rata.

Istovremeno sa vestima o napadima na običan narod u kafićima u malim dalmatinskim mestima, u srpskim medijima se objavljuju vesti o bajkovitom odmoru bogatih srpskih sportskih i estradnih zvezda u hrvatskim letovalištima na Jadranu. Oni su za sada još sigurni dok troše velike svote novca, a napadi na takvu strukturu vrše se u „višim etapama” odbrane od velikosrpske agresije. Tako su među prvim uništenim kućama na Jadranu bile kuće za odmor beogradskog glumca Mije Aleksića i srpskog slikara Nikole Graovca, koje su zapaljene 31. maja 1990. godine u mestu Tribunj kod Šibenika.

Analizirajući stavove hrvatskih čitalaca i pratilaca društvenih mreža, da se zaključiti da verovatno ima nešto malo Hrvata koji ne podržavaju nedavno nasilje nad Srbima, ali gotovo da nema Hrvata koji ne veruje da je Srbija izvršila oružanu agresiju na Hrvatsku.

To srpska javnost treba stalno da ima u vidu, a srpski političari stalno na umu, jer iza papagajskog ponavljanja o velikosrpskoj agresiji, verovatno se krije zahtev za ratnu odštetu, koji će biti uručen Srbiji u nekom možda teškom istorijskom trenutku.

Đorđe Pražić,
Novi Beograd