Levica udara jače

Srbi su nepopravljivi levičari uprkos višedecenijskom iskustvu sa istima. Dakle, naivni. Sve osim ovog, očigledno desničarskog, zaključka dokazano je brojnim istraživanjima javnog mnjenja sprovedenim što pre, što posle 5. oktobra, kada je u Srbiji srušen Milošević, najveći levičarski vladar posle Tita. I posle svega, evo, koliko sutra, Srbija će ponovo dobiti levičarsku vlast. Vladu levice koju podržavaju, sada i zvanično, najveći srpski kapitalisti. Iz tog protivprirodnog bluda očekuje se rođenje socijalne pravde.

To što 60 godina komunizma i socijalizma Srbima nije uspelo da izbije levičarske ideje iz glave takođe se može objasniti rezultatima nekih istraživanja. Srbi, naime, nisu baš normalni levičari. A nisu normalniji ni kao desničari.

Najveću levičarski stranku u Srbiji, Demokratsku stranku, glasači, kako pokazuju istraživanja, najmanje doživljavaju kao levičarsku. Skoro je dvostruko više onih koji DS percipiraju kao desničarsku, nego kao levičarsku stranku.

Titulu najvećih levičara u Srbiji nose socijalisti. Zamalo, pa normalno. Da nije toga što najveći broj pristalica Socijalističke partije Srbije svoj glas ovoj stranci daje pre svega zbog čvrste nacionalne politike koja ih najviše približava desnici, a mnogo manje zbog njihovih levičarskih stremljenja.

Glasači stranaka koje se na srpskoj političkoj sceni deklarišu kao levica, možda apsurdno, više se zalažu za privatnu svojinu od glasača desnice. Za desnicu, pa čak i onu ekstremnu, kakvom se smatra Srpska radikalna stranka, pokazale su dosadašnje analize izbornih rezultata, glasaju većinom zagovornici državne i društvene svojine. Taj fenomen objašnjen nam je kroz priču o tranzicionim dobitnicima i tranzicionim gubitnicima.

E, sa tako pomerenim osećajem za levo i desno stigli smo do još jedne levičarske vlade. One koju podržava najveći kapitalista u Srbiji čije kasirke u samoposlugama služe kao sinonim za eksploataciju jeftine radne snage. One koja je siromašnim penzionerima obećala novac koji se jedino može oduzeti od siromašnih radnika. One koja je obećala i Evropsku uniju i Kosovo. One koja se bori protiv opšte privatizacije i radi na istoj. One koja nije mogla biti napravljena dok nije dogovoreno da bude socijalne pravde.

Levica, to naglašavaju posebno levičari, nije više što je bila. Od onog dana kada su levičari shvatili da za državu blagostanja treba puno para. Kako je kapitalizam već duže vreme „mesto” sa najviše para, tako je on proglašen idealnim sistemom za izgradnju levičarskog sna o jednakosti. Najdalje, kažu, što se stiglo u tome je Švedska. Za većinu Srba Švedska je, kao što znamo, paradigma za mesto na kome može da se živi super od socijalne pomoći. Ma, raj.

U Evropskoj uniji, za koju srpski levičari kažu da nema alternative, isto što evropski levičari tvrde za kapitalizam, na vlasti je uglavnom desnica. Skoro sve najrazvijenije evropske zemlje, koje su do pre desetak godina imale levičare na vlasti, vratile su se desnici.

Evropska desnica, a ne levica, presudno je uticala na to da Srbija dobije levičarsku vladu. Proevropsku vladu. Vladu koja je po volji najbogatijih Srba i najbogatijih evropskih zemalja. Vladu socijalne pravde.

Kako ono beše u utopiji – svi da rade koliko mogu i svi da dobiju koliko im treba. A jednima uvek treba više nego drugima. Čak i da shvate.