Scena iz predstave „Buđenje proleća”

Predstava „Buđenje proleća” u režiji Anje Suše (adaptacija Irena Kraus), osavremenjeno je, poetično i angažovano scensko tumačenje bezgranično inspirativnog, ekspresionističkog teksta Franka Vedekinda (1891), mozaičke drame o odrastanju i otkrivanju seksualnosti. Ova interpretacija je isključila brojne scene i likove iz originalnog Vedekindovog teksta, čime se efektno zgusnula radnja, odnosno prilagodila savremenom senzibilitetu. U predstavu su uvedeni motivi koji su događaje učinili aktuelnijima, a sve te dramaturške intervencije su veoma elegantno, scenski uverljivo i glatko realizovane. Na primer, Vendlina mama se obraća Moricu preko Facebooka, a Vendla ekstatično imitira Britni Spirs, što reflektuje bitan problem uticaja pop kulture na tinejdžere. Takođe, jedna od ključnih scena, intimni susret Vendle i Morica, koja se u Vedekindovom tekstu odvija u šumi, u predstavi je transponovana u diskoteku, što je adekvatnije navikama današnjih adolescenata (Glumci koji igraju decu, Maša Dakić (Vendla), Jelena Petrović (Marta), Jelena Ilić (Ilse), Miloš Anđelković (Moric) i Damjan Kecojević (Melhior), žrtve lošeg obrazovanja i represije, nastupaju stilski ujednačeno, precizno, definisano naivnošću, nevinošću, jednostavnošću. Takva igra jasno izražava njihovu tragičnost, izoštrava užasnost njihovog položaja u društvu definisanom licemerjem i ubitačnim konformizmom. Njihovoj neposrednoj iskrenosti ubedljivo se suprotstavlja igra Dušice Sinobad, koja nastupa u ulozi Vendline majke, oblikovane krajnje mehanički, plastično, beživotno, čime se tačno prikazujunjena odvratna hipokrizija i tupavost. Miloš Samolov stvara lik školskog nastavnika, kao i doktora, takođe sasvim teatralno:on se dernja i krevelji, uspešno karikirajući blaziranost autoriteta.

Scena je jednostavno, stilizovano dizajnirana (scenografija Igor Vasiljev, kostimografija Maja Mirković). Prostor je pregrađen prozirnim zavesama, što, u više navrata, izaziva snoliki, eterični efekat. Ta hipnotička poetičnost se dalje i dublje intenzivira video projekcijama u pozadini:nežnim, animiranim prikazima leta leptirova, protoka oblaka itd. kao i minimalističkom, veoma emotivnom muzikom (kompozitor Igor Gostuški).

U finalu predstave dolazi do direktnog rastvaranja pozorišne iluzije, uspostavljanja autorefleksivnog odnosa prema radnji. Preko zvučnika se emituje razgovor između nekoliko osoba, diskusija o značenjima predstave, krivici, odgovornosti, nadi. U nastavku ove scene, izvođači se, sa scene, obraćaju publici, pitajući ih za mišljenje o likovima i radnji (pojedinci iz publike na premijeri su dobacili neke zanimljive ideje). Ovaj rediteljski postupak je prodoran način aktivnog uključivanja publike u izvođenje, direktan društveni angažman, veoma važan, imajući u vidu ogroman značaj problematike koja se u predstavi tretira.

Posle niza zamornih,mlakih, anemičnih i suštinski bespotrebnih predstava koje su premijerno izvedene na početku ove sezone, „Buđenje proleća” Anje Suše je, svojom svežinom, poetičnošću i iskrenošću, udahnulo život malo umrtvljenom i sasušenom telu pozorišnog Beograda.