Povećanje broja žena na trećinu od ukupnog broja narodnih poslanika u novom sazivu Skupštine Srbije trebalo bi postepeno da dovede do uvođenja novih kvaliteta u radu parlamenta, kao što je na primersposobnost bržeg dogovaranja, veća javnost, odnosno okretanje ka onim životnim temama koje će uticati na poboljšanje života svih građanki i građana Srbije. Prisustvo žena u Skupštini Srbije takone predstavlja samo pitanje prostih brojeva (kvota), već pitanje reprezantativne demokratije koja poštuje različitosti, uvažava ih i prepoznaje dajući im prostor u domenu javnog.

Od izabranih narodnih poslanica,s jedne strane,s pravom se očekuje drugačijiton izlaganja, odnosno humaniji kvalitet rasprava u najvišem zakonodavnom telu, dok bi, s druge strane, problemi sa kojima se suočava više od polovine (ženskog) stanovništva u zemlji trebalo, uz njihovu pomoć,da budu efikasnije rešavani. Stoga bi se od jeseni moglo očekivati da se na dnevnom redu Skupštine Srbije nađu sva ona pitanja koja su do sada tretirana sa manje pažnje: nezaposlenost žena,neophodnost promene položaja samohranih majki, uslovljavanja poslodavaca koja se tiču politike rađanja, kao i druga „ženska” politički osetljiva pitanja.Trebalo bi istaći da pojedine poslanice u tekućem sazivu već imaju parlamentarno iskustvo, kao i razvijen senzibilitet za „žensku problematiku”. S tim u vezi, neformalno udruživanje žena iz različitih političkih stranaka u cilju usaglašavanja stavova o nekimbitnimpitanjima, koja nisu postavljena u ideološki okvir njihovih političkih opcija, pokazalo bi da se u Narodnoj skupštini Republike Srbije poštuju osnovni principi ravnopravnosti zastupljeni u različitim strategijama i zakonima. Formiranje ženskog kokusa, u kome bi poslanice zaboravljale na stranačku pripadnost i glasale kao žene, takođe bi ukazalo da, bez obzira na pripadnost različitim političkim partijama, postoji jedan interes koji je transverzalan i univerzalan kako za žene, tako i za društvo u celini.

„Tiha većina” žena ohrabrena danas da se bavi politikom u Srbiji predstavlja svojevrstan politički resurs koristan za sve građane i građanke. To dalje svedoči da je kod žena političarki sazrela svest da treba da uzmu ravnopravno učešće sa muškim kolegama u svim resorima društva. Ograničavajući faktori za bavljenje žena politikom u Srbiji su: neravnopravan tretman, nedostatak informacija i takozvana tehnika dominacije, predrasude o tome čime (ne) treba da se bave, nedovoljna podrška muških kolega, ali i nedostatak samopouzdanja.Prednost žena u politici je u tome što su dugo trpeljive, spremnije da istraju u borbi protiv sitnosopstveničkih interesa, ali i manje sujetne. Možda je potencijalno najveća prepreka odnos muških stranačkih kolega koji u ženi poslanici vide saradnicu, a ne saveznicu u partijskim kao i drugim aktivnostima. Značaj ravnomernog uključivanja žena u sferu javne vlasti se ogleda u političkom osnaživanju žena, a sve to u cilju povećanja vidljivosti žena u javnom prostoru kao i senzibilisanja sveukupne javnosti za učešće žena na političkim funkcijama. Potencijalnu opasnost na ovom putu, kako sad stoje stvari, predstavlja manjkavost nepostojanja amandmana kojim bi se liste obavezale da damu koja vrati mandate zamene poslanicom, a ne prvim sledećim kandidatom.

*Doktorand FPN u Beogradu