Traganje za prostorom

Specifikacija po disciplinama, tipična za likovnu umetnost u 19. ili 20. veku, danas u aktuelnoj produkciji vizuelnih umetnosti teško se može primeniti. U tom kontekstu logično je postaviti i pitanje: šta je crtež danas, u 21. veku? Problem je složen, pitanje otvoreno, ali jedan od mogućih odgovora pruža i galerija „Haos”, specijalizovana za promociju crteža. Naime, svojim programima oni nastoje da predstave ovaj medij iz aktuelne i istorijske vizure, manifestujući sluh za bogatstvo različitih poetskih uporišta i realizacija. Takav koncept čini veliki luk od tradicionalnog poimanja crteža do crteža vizuelno-zvučne instalacije i onih radova koji su često na granici samog medija.

Van svake sumnje, ideju o crtežu koji je oslobođen standardnih klišea i otvoren ka eksperimentu i složenoj digitalnoj kompilaciji različitih elemenata pružaju i novi radovi Barbare Vasić. Stvaralačka radoznalost, okolnosti i iskustvo školovanja, života i rada u Beogradu i Dablinu svakako su formirali njen poetski diskurs u veoma razuđenom polju delovanja koje obuhvata crtež, slikarstvo, kratki film, prostornu instalaciju, digitalni kolaž, animaciju i interaktivnu instalaciju, grafički dizajn. Gotovo sva ova iskustva su vidljiva i na ovoj beogradskoj prezentaciji.

Izvorno, u koncipovanju svojih digitalnih kolaža i animacija, Barbara Vasić se oslanja na moć primarnog crtačkog rukopisa, a skice i beleške izložene u donjem nivou Galerije „Haos”, fundiraju taj idejni tok koji se u sledećoj etapi nadograđuje novim elementima. Njen odnos prema prostoru, vidljiv u ortografiji crteža i njegove kompozicije, usložnjava se i obogaćuje u sledećoj etapi rada ulaženjem u zonu kompjuterske simulacije i simbioze crteža, fotografskog dokumenta i različitih programskih intervencija. Očito, za Barbaru Vasić prostor nije okruženje stvari nego univerzalna mogućnost njihovih odnosa i ona u svom radu ispituje upravo ovaj fenomen.

Krećući se linijom od konkretnog ka virtuelnom, ona (re)konstruiše scenične ambijente u čijoj se ekspresivnosti, prelamanju i preklapanju, gube granice realnog i virtuelnog. Stvarajući atmosferu barokiziranog nemira i arhitektonike fragmentarnog, ona u kompoziciji iskrivljene vizure najbliže tzv. ribljem oku stvara zasićenje prostornih struktura koje pulsiraju kao uzbudljiv kaleidoskopski vrtlog.

Indentifikaciju ideje o prostoru i njegovim plastičkim, pikturalnim i simboličnim svojstvima Barbara Vasić nastavlja da istražuje i u digitalnim animacijama koje su integralni deo problemskog konteksta digitalnih kolaža. Ove žive slike emitovane sa elektronskog ekrana pojačavaju utisak o magiji osvajanja prostora koja ne može nikad da se završi. U tom procesu se sublimiše autorska ideja o tananoj granici između realnog i fikcijskog poimanja prostora i njegovih mogućih projekcija.