Čaplin ne plače

Prva zvezda „sedme umetnosti” britkim humorom osvajala je pažnju i simpatije publike i ostala upamćena po neobičnoj mimici, hodu u ogromnim cipelama i odelu punom zakrpa. Ali malo ko je znao sa čim se komičar Čarli Čaplin nosio u svom privatnom životu. Priča iz tog manje vidljivog ugla o čoveku sa brkovima i štapom otkriva se u monodrami „Čaplin ne plače”, u režiji Tee Puharić, koja je pretpremijerno prikazana u Centru za kulturu „Božidarac”.

Uloga slavnog glumca u ovoj predstavi poverena je Dušanu Rankoviću. Dramaturg Ana Mitrović suočava Čaplina sa smrću, dodajući notu komedije apsurda. Ona istražuje da li je čovek koji nas je zasmejavao u liku Sitnice možda bio nesrećno, detinjasto biće u potrazi za identitetom i da li je bio žrtva kapitalističko-materijalističkih društvenih normi. Mitrovićeva zaključuje da je Čaplin bio sve što je bio i Skitnica. A da li je Skitnica ikada bio sve ono što je bio Čaplin, ostavljeno je publici da proceni.