Geometrijske strukture

U kontekstu vršačke, vojvođanske i srpske likovne scene devedesetih godina razvijalo se usamljeničko, analitičko stvaralaštvo Miroslava Pavlovića (1952) čije su umetničke ideje bliske tradiciji konstruktivista i minimalista.
Naime, dosledna i ubedljiva stvaralačka poetika, koncentrisanost na problem primarne geometrijske strukture i odnosa prostor-simetrija, uvode Miroslava Pavlovića u red izdvojenih pojava na recentnoj likovnoj sceni.

Diplomac Likovne akademije u Bukureštu (1980), on osamdesetih izlaže u Rumuniji, skandinavskim zemljama i Americi a, 1992. godine vraća se u rodni Vršac. Pavlovićev boravak u inostranstvu doprineo je da njegov rad neko vreme ostane na marginama aktuelnosti i gotovo nepoznat domaćoj kulturnoj javnosti. Ta, recimo nepravda, ispravljena je 1997. godine kada je u vršačkoj Konkordiji organizovana njegova velika samostalna izložba koja je već svojim naslovom "Simetrija i prostor", neposredno markirala Pavlovićev stvaralački fokus, baziran na pitanjima kako simetrija i prostor materijalno egzistiraju u polju konstruisane slike?

Promotivna izložba u Konkordiji je, isto tako, predstavljala i svojevrsni stvaralački rezime (60 slika-objekata i serija radova na papiru pokrilo je deceniju i po rada) u kojem je istaknut Pavlovićev jasan autorski koncept i njegovo negovanje suptilne linije geometrizma; u duhu dobrih starih vremena, ova postavka je animirala prominentne kritičare koji su doprineli boljem stručnom pozicioniranju Pavlovićevog rada a, uz svoje pozitivne ocene, oni su nastavili tokom ovih desetak godina da prate njegov aktuelni tok.   

U tom kontekstu kritičar Stevan Vuković, kustos galerije Studentskog kulturnog centra, predstavlja nove radove Miroslava Pavlovića. Kritičarskom sintagmom D-radovi, tj. Dimenzioni radovi, označava se čitav kompleks Pavlovićevog stvaralaštva zasnovanog na primarnim geometrijskim strukturama; izložbu u SKC čini desetak radova na zidu galerije, a postavkom dominira velika podna instalacija sastavljena od drvenih greda naslaganih po određenom sistemu.

Nastavljajući dosledno da razvija koncept slika-objekat i rad u serijama, on ponavlja – sa malim razlikama – sliku apstraktnog i minimalističkog znaka. Tako postavljen sistem lapidarnih znakova lišen je predstavljačkog, ali su sačuvana pikturalna svojstva rada. Pavlović komponuje i dekomponuje fizičke jedinice tako što uzima iz celine fragment, iz fragmenta komponuje novu celinu, a postupak je sličan kolažu. U tom konceptu on povezuje slikane i sečene površine platna ili papira u novi prostorni odnos, a providna folija kojom su omotani ovi radovi sugeriše fluidnost treće dimenzije, distancu, taktilni kvalitet rada. Gradnju tela slike-objekta Pavlović realizuje u kvadratnom formatu, sublimišući kroz izabrani analitički postupak verziju geometrijske apstrakcije. Kompozicione varijacije u vizuelno srodnim ciklusima naglašavaju procesualnost rada kao i autorovu potpunu posvećenost problemu prevođenja slike-plohe u sliku-objekat. Instalacija u prostoru, koncipovana kao organski deo ove postavke, deo je tog procesa prostornog konstruisanja trodimenzionalne slike. Ispitujući njena primarna fizička i geometrijska svojstva Miroslav Pavlović sistematično i uporno istražuje odnos harmonije forme i prostora.