U Zagrebu umro Fadil Hadžić

ZAGREB - U Zagrebu je u 89. godini umro Fadil Hadžić, jedan od najizvođenijih hrvatskih komediografa, svestrani kulturni poslenik, filmski režiser, scenarista, novinar i slikar, ali i osnivač i dugogodišnji umetnički direktor Satiričkog pozorišta „Kerempuh”, odnosno „Jazavac” kako se zvalo pre rata.

Iako se okušao u svim vidovima umetnosti i urednikovanja u novinama i časopisima (VUS, Vjesnik, Telegram, Kerempuh, Oko), Hadžić, rođen 1922. u Bileći i slikar po akademskom obrazovanju tokom svoje bogate karijere najviše je bio vezan uz pozorište.

Godine 1950. osniva i vodi Kerempuhovo vedro kazalište (pozorište), od 1951. preimenovano u Gradsko kazalište Komedija, početkom 50-ih osniva i vodi „Duga-film”, prvo preduzeće za proizvodnju crtanih filmova u Jugoslaviji, a od 1952. je direktor „Zora-filma”.

Tokom 1964. bio je jedan od osnivača Satiričkog kazališta Jazavac kojim je direktorovao 20 godina.

Pokretač je pozorišnog festivala „Dani satire” prvi put održanog 1976, a u sezoni 1981./1982. bio je intendant zagrebačkog Hrvatskog narodnog kazališta.

Dramsku karijeru započeo je „Dosadnom komedijom”, koja je prvi puta izvedena 1952. u pozorištu Komedija.

Njegov dramski opus obuhvata 60 dela u kojima tematizuje generacijske sukobe, muško-ženske odnose, zloupotrebu moći i društveni moral.

U radu je koristio različite dramaturške forme - farsu, fantastiku, elemente vodvilja i komediju situacije.

Većina Hadžićevih komedija prvi put je izvedena u „Kerempuhu”, gde je, pored oko 40 celovečernjih dela, izvedeno oko 20 njegovih kraćih tekstova, igranih u okviru satiričnih kolaža različitih autora.

Bio je aktivan do poslednjeg dana života, a u matičnom mu je pozorištu 20. novembra prošle godine prvi put izvedeno poslednje delo, komedija „Prevaranti”.

Kao filmski režiser debitovao je početkom 60-ih godina sa dva dugometražna filma, „Zemlja s pet kontinenata” i „Abeceda straha”, posle čega 1962. sledi komedija „Da li je umro dobar čovjek?” i ratni film „Desant na Drvar” (1963.).

Za film „Službeni položaj” (1964.) nagrađen je Velikom Zlatnom arenom na filmskom festivalu u Puli, čiji je bio glavni promotor.

U njegovom filmskom opusu ističu se filmovi društveno-kritičkog karaktera, među kojima i „Protest” (1967.), „Lov na jelene” (1972.), „Novinar” (1979.), „Ambasador” (1984.).

Autor je libreta za operu „Požar u operi” Borisa Papandopula i više romana, knjiga i humorističkih putopisa.

U „Vjesniku” je pod pseudonimom Zoran Zec objavljivao ironične portrete kulturnih radnika koji su 1970. sabrani u knjizi „Hrvatski Olimp”. Hadžić se slikarstvom počeo intenzivnije baviti 70-ih, slikajući ponajviše aktove, portrete, istarske pejzaže i vedute u tehnici ulja, akvarela i pastela.

Za kulturno-umetnički rad dobio je brojne nagrade i druga priznanja, među kojima 1984. i nagradu „Vladimir Nazor” za životno delo.