Četiri decenije od smrti Luja Armstronga

Danas se navršava 40 godina od smrti džez legende Luja Armstronga. Poznat po nadimku koji je stekao još u detinjstvu – Sačelmaut (Vrećasta usta), popularni Sačmo rođen je u siromašnoj crnačkoj porodici 1901. godine u Nju Orleansu. Detinjstvo je proveo u fizičkom i emotivnom smislu lišen svega: ishrana mu se sastojala od crvenog pasulja i pirinča, a garderoba od par iznošenih pantalona i ispranih košulja.

Poput ostalih pionira džeza, Armstrong je rastao okružen muzikom sa svih strana: regtajmom, hot muzikom, marševima, muzikom svake vrste.

Do prekretnice u njegovom životu došlo je uoči 1913. godine, kada je bio uhapšen jer je ispalio metak iz revolvera i odveden je u Dom za obojene. A tamo je imao orkestar i vokalnu grupu.

Uspeh je postigao u Čikagu, gde je 1925. godine snimao u studiju gramofonske firme „Okeh”, načinivši 60 snimaka koji će postati poznati kao „HotFive” i „HotSeven” snimci i koji će odigrati ulogu krupnih putokaza u istoriji džez muzike izmenivši tokove razvoja džeza. Do pesme „WestandBlues” iz 1928, Armstrong je stekao slavu virtuoznog soliste u džezu.

U to vreme, Armstrong je počeo postepeno da prelazi s korneta na trubu, u koju je počeo da svira zbog njenog blistavog tona prikladnog za veći prostor. S vremenom, potpuno je napustio kornet.

Ženio se tri puta, a umoran od svega, 1931. godine otišao je u Evropu. Odmor i popularnost kojom je bio okružen koristili su Armstrongu jer se pojavljivao u mnogim filmovima: „Rapsodija u crnom i plavom”, „Novčići sa neba”, „Artisti i modeli”, „Atlantik siti”.

Bio je muzičar sa izuzetnim smislom za improvizaciju, raspolagao je vrlo razvijenim smislom za fraziranje – od zadate teme zadržavao je samo osnovnu melodijsku liniju i na nju davao svoje varijacije kojima je stvarao novu melodiju – a kao pevač razvio je iste one muzičke ideje koje je postizao trubom.

Beogradska publika slušala ga je 1959, a preminuo je u Kvinsu 6. jula 1971. godine.

Tanjug