Odosmo u rat, a ti čuvaj loptu

Zašto je pojava BSK-a toliko važna?

On nije naš najstariji klub. Uostalom, osnovali su ga odmetnici iz Srpskog mača, a od svih je bio stariji Soko.

BSK nije ni prvi koji je napravio igralište. U prestonici su ga već imali i Soko i Srpski mač.

Nije ni prvi gostovao preko granice. Niti je prvi doveo u Srbiju strani tim.

I pre njega su imali učitelje loptanja. On čak nije ni prvi koji je doveo trenera iz inostranstva.

Odgovor možda leži u tome što je BSK, mada je u svom imenu imao sport, bio prvi pravi fudbalski klub.

U gimnastičko društvo Soko fudbal je ušao kao sekcija (1903), a u mačevalački Srpski mač kao – odsek (1905). I mada su se njihovi fudbaleri prilično brzo izdvojili svrha tih novih klubova se uglavnom iscrpljivala time da se njihovi članovi nesmetano bave svojim omiljenim sportom.

BSK je, međutim, postavio sebi neuporedivo veće ciljeve od pukog pikanja lopte. Već na osnivačkoj skupštini njegov prvi predsednik inž. Andra Jović je proglasio da je zadatak BSK-a da pobeđuje timove iz Pešte i Beča! A to su tada bila jaka žarišta evropskog fudbala.

Uostalom, osnivanju BSK-a je prethodio izlet u Zagreb, doduše rezultatski neuspešan. Ali, oni koji su zbog toga ostavili Srpski mač sigurno ne bi pravili klub koji se plaši da pređe Savu i Dunav.

BSK je od beogradske opštine dobio na korišćenje plac pored onoga na kome je Srpski mač već imao igralište,  međutim ono je bilo manje od propisanog. Igralište po svim propisima imao je Soko, ali je ono bilo daleko od grada – u Košutnjaku. BSK-ovo je imalo prednosti u odnosu na oba: bilo je i po propisima i neuporedivo bliže gradu – kod Univerzitetske biblioteke.

Prva ekipu iz inostranstva (Bačka iz Subotice, tada Austro-Ugarska) dovela je kragujevačka Šumadija 1908. Kragujevčani su potom vratili to gostovanje.

BSK nije imao mnogo vremena – godina njegovog osnivanja je bila poslednja mirna za Srbiju: 1912. je izbio Prvi balkanski rat, 1913. Drugi balkanski, a 1914. Prvi svetski.

Ipak, „plavi” su stigli da gostuju dva puta u Novom Sadu i jednom u Pančevu (tada je i to bilo inostranstvo). Na Vaskrs 1914. svečano su otvorili preuređeno igralište utakmicom s Munkačem iz Subotice.

Prvi učitelj loptanja kod nas bio je Fejfar, koga je 1896. iz Praga dovelo gimnastičko društvo Soko. Radio je i u Prvom srpskom društvu za igru loptom, osnovanom 1899. i još brže ugašenom.

Za stručnjakom iz inostranstva je posegnuo i BSK. Došao je Singer iz Pešte, a zadatak mu je bio da vodi – podmladak! I pod njegovom rukom su stasali igrači koji su posle Prvog svetskog rata ne samo obnovili BSK, nego i udarili temelje njegovoj slavi.

Upravo ti igrači iz podmlatka su dobili vrlo važan zadatak 1914. Evo kako je to opisano u BSK-ovoj spomenici iz 1931:

„Rat obustavlja zvanično rad kluba, ali ipak igralište ni pod neprijateljskim granatama nije prazno. Tu su „klinci”, koji nisu napustili Beograd, okupljeni oko jedne lopte, koja je poverena članovima podmlatka Andrejki, Andrici, Bori Ikišu i još nekim. Ta jedna lopta čuvana je kao oči u glavi, i neće biti preterano, ako se kaže, da je najmanje pet puta, tu loptu, Andrejka (današnji sekretar g. d-r Andrejević) sa najvećim zadovoljstvom i sa neverovatnom preciznošću opšivao a da se ne govori koliko su puta vršene manje opravke. I ta deca, uspela su, da prirede i jednu utakmicu sa engleskim vojnicima u korist crvenog krsta”.

Sutra: Montevideo – BSK-ova zadužbina