Mašta, šta to beše?

U nameri da revitalizuje svoj već pomalo zapostavljeni baletski repertoar, Madlenijanum je započeo novu sezonu premijerom baleta „Praznik ljubavi”, u režiji i koreografiji Aleksandra Ilića, inspirisanim knjigom „Capsella bursa pastoris” Teodore Sujić. Transponovanje književnog dela u plesni izraz stvaralački je proces vanredne složenosti i iziskuje veliko koreografsko majstorstvo i iskustvo. Odluka da u svoj autorski tim ne uključi dramaturga i reditelja, koji bi njegovo koreografsko viđenje propisno smestili u čvrsto postavljen dramaturško-rediteljski okvir, dovoljno govori u prilog utisku o površnom, koncepcijski neprodubljenom autorovom pristupu ovom bazičnom segmentu predstave. Konsekvence toga neminovno su lančano zahvatile koreografski, interpretativni i vizuelni domen dela.

Kao reditelj predstave, Ilić je, koristeći u osnovi zanimljive, ali već mnogo puta oprobane scenske postupke i sredstva, načinio stilski konglomerat koji je ukinuo svaku mogućnost svojim sastavnim komponentama da, barem izolovano, plasiraju svoj realni scensko-značenjski potencijal. Podvrgnuvši ih sve pompeznoj i veoma pretencioznoj scenskoj viziji, opterećenoj plačevno-sladunjavim opštim utiskom, na udaru su se najpre našli stihovi i prozni delovi „malog ljubavnog romana”. Oni su, budući neznalački istrgnuti iz svog izvornog ambijenta, tokom predstave postajali, nažalost, sve nepodnošljivije patetični.

Tome je naročito doprinela prenaglašeno sentimentalna, emfatična interpretacija Milice Bezmarević, što je samo pokazalo na kakve neželjene posledice nužno nailazi ovakvo „igračko” neodgovorno poigravanje glumačkim zadacima i dramskim kazivanjem teksta, kada sve, zasigurno protivno nameri protagonistkinje, u momentima ispunjenim najvišom emotivnom tenzijom, sklizava u parodiju i nagoni na smeh. Nepreciznim rediteljskim indikacijama vidno su usmeravane i ostale učesnice (naročito u sceni obraćanja putem mikrofona), što je odavalo utisak neukusnog preglumljivanja, lišenog svakog smisla.

Kao koreograf, Ilić je, opet površnim pristupom, dozvolio da njegovo ostvarenje (p)ostane stilski amorfna tvorevina, koja se neprestano strukturno rasipa, budući da ne počiva na ozbiljnoj koreografskoj zamisli. Čini se da je autorovo, gotovo stihijsko, prepuštanje jednoj vrsti scenske afektacije postalo i jedna od osnovnih odlika njegovog koreografskog delovanja. Ovoga puta ono je bilo samo još dodatno pojačano površinskim zahvatanjem atmosfere knjige, pretvarajući opis tople i iskrene ljubavne priče u izveštačeni scenski zanos kojim bi se nadomestila očigledna oskudnost u koreografskim idejama.

Nemaštovita i neoriginalna koreografska građa i načini njenog konstituisanja doveli su do toga da se gotovo ne može ni govoriti o nečem što bi se moglo svrstati u ozbiljnija profesionalna koreografska ostvarenja.

U poziciji koja nalaže da se puko slede autorove scenski nedovoljno artikulisane vizije, izvođači su, sa svoje strane, pružili sve od sebe: igrači Olga Olćan, Ana Ivančević, Smiljana Stokić, Tijana Šebez i Miloš Marijan, glumica Jelena Ilić, vokalne solistkinje Maja Klisinski, Marija Mijatović i Aleksandra Radonjić svojim posvećenim vokalnim improvizacijama.