Korektna zabava

Za razliku od prve dve predstave u ciklusu komedije del arte koji se ove sezone predstavlja na Večernjoj sceni pozorišta "Boško Buha", Goldonijevu komediju "Mirandolina" u režiji Juga Radivojevića ne definišu osobenosti komedije del arte – scenografska svedenost, upotreba maski, naglašena fizikalnost u igri, već realizam, u oblikovanju izgleda scene, kao i u koncepciji likova. Katarina Žutić uspešno kreira lik gostioničarke Mirandoline kao samosvesne, jake, senzualne, povremeno cinične žene, koja svojim vrlinama gradi utisak o apsolutnoj superiornosti ženskog pola.

Andrija Milošević jasno igra mizoginičnog Viteza od Ripafrate, na površini bezosećajnog, otresitog i vrlo pragmatičnog muškarca, što je stav izgrađen na strahu da ne bude povređen. Ta njegova unutrašnja borba je jasno i duhovito predstavljena u scenama u kojima on oštro komunicira sa svojim odrazom u ogledalu. U predstavi je slabije realizovan lik Markiza od Forlipopolija zato što ga Ivan Jevtović previše afektirano igra. U trenucima predstavljanja očaja zbog beznadežne zaljubljenosti u Mirandolinu, glumac suviše galami i gestikulira, bez znakova ironičnog odmaka koji bi ovoj preteranosti dao ozbiljnije značenje, a što sasvim drobi eventualni smisao njegovog nastupa.

Staša Koprivica je Makijavelijevu "Mandragolu" režirala izuzetno precizno i razigrano, sa markantno postavljenim likovima. Viktor Savić odsečno i tačno igra Kalimaka, očajnički zaljubljenog u Lukreciju, infantilnog ali i lucidno manipulativnog čoveka. Dragoljub Denda stvara lik Lukrecijinog supruga Niča, tužno izigranog rogonju, naivno ubeđenog da mudro procenjuje situaciju zbog čega je još smešniji, groteskniji. Dejan Lutkić specifično igra fra Timotea, vrlo plastično, kao umišljenog, lažljivog i neurotičnog glupaka, što jasno otelotvoruje kritiku licemerja predstavnika institucije crkve...

U predstavi je komunikacija između većine likova prikazana vrlo stilizovano, sa naglaskom na izveštačenosti njihovih odnosa, a to u celini stvara jasnu sliku o teatralnosti društvenih normi.

U predstavi "Dekameron", u dramatizaciji i režiji Ane Đorđević, par plemića angažuje dva glumca da ih zabavi u izolaciji u koju ih je odvela epidemija kuge. Najzanimljivije scene su one u kojima ovi zabavljači, Bergamino (Goran Jevtić) i Martelino (Radovan Vujović) pričaju priče, igrajući niz različitih likova, veoma teatralno, fizički naglašeno, sasvim u stilu komedije del arte, što je sve bogat izvor komike. Predstava je izgrađena na permanentnom sukobu između realne, sveprisutne pretnje smrti i žestoke želje za životom, i to u celini gradi jedan stalan osećaj tragične prolaznosti, odnosno neumoljivog izmicanja života.

Sve tri predstave iz ovog ciklusa, svaka na svoj način, korektno i dosledno interpretiraju klasike italijanske renesansne književnosti, zbog čega je projekat potpuno uspešan, u edukativnom, zabavljačkom i izvođačkom smislu.