Urbani heroji

Teme i prakse vizuelnih umetnosti na kraju 20. veka, uprkos deceniji koju je u Srbiji obeležio život u zatvorenom društvu i velike egzistencijalne teskobe, obeležile su generacije mladih i ambicioznih autorskih pojava. Njihova vera u moć stvaranja generisala je energiju ka različitim medijskim i umetničkim interpretacijama koje su se ispoljavale u alegorijskim, simboličkim ili narativnim formama. Ivona Pleskonja (1974) pripada protagonistima te nove umetničke scene, a njena prva javna predstavljanja na referentnim izložbama kao što su Oktobarski salon ili vršački Bijenale mladih (1998) akcentovala su slikarsku ličnost upadljivog i jakog autorskog znaka. U njenom operativnom umetničkom sistemu dominirali su, i danas su uočljivi, figurativni i narativni principi nove slike i njeni vitalni recidivi. Na pitanja identiteta i samo/identifikacije Ivona Pleskonja traži odgovore u prostoru razumevanja bliskosti u svakodnevnom okruženjem. One su u njenom slučaju ispoljavaju u slikarskim refleksijama kadriranih portreta i autoportreta, poliptisima obojenim snažnom personalnom aurom. Slikarka svoj koncept jasne ikoničke strukture zasniva na bogatoj umetničkoj tradiciji 20. veka, a ovaj tip predstave u kritici je označen kao monumentalni intimizam i urbano ikoničko slikarstvo. 

Novi ciklus radova "Heroji", u kombinovanoj tehnici na papiru, sasvim je u znaku daljeg razvijanja teze o urbanom ikoničkom slikarstvu, a tipske i herojske ličnosti iz industrije filma i stripa, uz njihova mimikrijska svojstva, bliski su ideji vremena u kojem dominira svet ekranskih slika i brzih poruka.

U ciklusu "Heroji" slikarsko tkivo je vrlo plemenito uprkos oštrom crtačkom maniru i grafitnoj materijalizaciji lica i tela. Upravo je kontrast u kompoziciji, sa frontalnim i shematičnim figurama, ostvaren korišćenjem različitih materijala – tonski neutralan kadar figure pojačan je bojenim partijama sugestivnog ambijenta. Tako se značenjem vizuelne poruke u radikalno kadriranoj figuri, u prvom planu, i prostora, u drugom planu, učvršćuje komunikacijski kod čitave kompozicije. Monumentulnost i reprezentativnost kadrova ovih herojskih figura produbljena je i njihovim nazivima: Kraj planete zemlje, Preživela je godinu, Spasi me..., koji su kao prenosnici osetljive informacije o ženskoj tajni i/ili amazonkama i imaginarnim herojima 21. veka, integralni deo ovih radova.