Jevremovac pod zaštitom

Beograd je dobio još jedan spomenik kulture: Botaničku baštu Jevremovac koja je nedavnom odlukom srpske vlade stavljena pod zaštitu države. Osim što je prva i do sada jedina botanička bašta u Srbiji, njeno osnivanje je vezano i za jedno od najvećih imena srpske botanike – Josifa Pančića.
Botanička bašta je osnovana 1874. godine, na kraju Dunavske ulice, odlukom Ministarstva prosvete Kraljevine Srbije, na predlog Josifa Pančića, koji je bio i njen prvi upravnik. Pošto su poplave plavile baštu, 1889. kralj Milan Obrenović poklonio je imanje, koje je nasledio od svog dede Jevrema, Velikoj školi u Beogradu za Botaničku baštu, ali pod uslovom da se zove po njemu – Jevremovac. Na to mesto je preseljena i tu se nalazi i danas.

Jevremovac se ugnezdio u najuže gradsko jezgro. Nalazi se na teritoriji opštine Stari grad, u Takovskoj 43, na površini od oko pet hektara. Na otvorenom prostoru uspeva više od 250 drvenastih i više od 300 zeljastih domaćih i stranih vrsta biljaka, tako da sadašnji ukupan biljni fond predstavlja izuzetno bogatstvo flore na ovako malom prostoru.

Botanička bašta obuhvata, pored otvorenih površina, Staklenu baštu i prostorije Instituta za botaniku (upravna zgrada, herbarijum, biblioteka, slušaonica, laboratorije).

Staklena bašta datira iz 1892. godine, kada je doneta u delovima iz Drezdena i sklopljena na sadašnjem mestu. Ona pokriva prostor od 500 kvadratnih metara. U vreme kada je građena predstavljala je jednu od najvećih i najlepših staklenih bašti u ovom delu Evrope. Na severnom i južnom kraju krila nalaze se zidane partije skromnih dekoracija. Stroga simetrija, kao i još neki arhitektonski elementi svedoče o dominantnom uticaju akademske arhitekture, ali kroz raspored i oblik prozora na njenom prvom spratu provejava i duh romantizma.

S druge strane, krila sa centralnim delom u potpunosti su izgrađena od modernih materijala, stakla i gvožđa, što je u direktnoj vezi sa namenom staklenika. Ovi materijali su omogućili bogatu primenu secesijskih dekorativnih elemenata koji otkrivaju novu tendenciju u evropskoj arhitekturi s kraja 19. veka.