Porez na imovinu

Još jedna vrsta poreza vezanih za nepokretnost jeste porez na imovinu. Obveznik ovog poreza, kada je u pitanju pravo svojine, jeste vlasnik nepokretnosti koja se nalazi na teritoriji Republike Srbije. Kada je imalac prava na nepokretnosti nepoznat ili nije određen, obveznik poreza na imovinu je korisnik nepokretnosti. Ovo je vrlo bitno u slučaju kada se radi o nelegalizovanom objektu, ili dograđenom delu, adaptiranoj zajedničkoj prostoriji. U ovom slučaju korisnik je dužan da se prijavi kao poreski obveznik. Međutim, ovi poreski obveznici pogrešno tumače da time što plaćaju porez na imovinu, stiču i svojinsko pravo ili pravo korišćenja na istom.

Plaćanje poreza na imovinu i sticanje nekog apsolutnog prava potpuno su različite kategorije. Iz obaveze plaćanja poreza ne proizilazi pravo svojine.

Ako na istoj nepokretnosti ima više suvlasnika, poreski obveznik je svako od njih, srazmerno svom udelu.

Osnovica poreza na imovinu kod nepokretnosti, osim poljoprivrednog i šumskog zemljišta, po pravilu je tržišna vrednost nepokretnosti na dan 31. decembra godine koja prethodi onoj za koju se utvrđuje i plaća porez na imovinu. Visinu tržišne vrednosti nepokretnosti utvrđuje nadležni poreski organ na čijoj teritoriji se nalazi nepokretnost.

Za nepokretnost izgrađenu u toku godine, za koju se utvrđuje i plaća porez na imovinu, osnovica poreza je tržišna vrednost odgovarajuće nepokretnosti na dan 31. decembra godine koja prethodi godini za koju se utvrđuje porez na imovinu. Obaveza po osnovu poreza na imovinu nastaje danom sticanja prava; kod prenosa prava svojine kupoprodajnim ugovorom, to je dan overe ugovora u sudu, a kod novoizgrađenog objekta, dan izdavanja upotrebne dozvole.