Porodicama heroja preti iseljenje

Leskovac – Tuga i nemoć, to je sadašnjost koja obeležava živote tri porodice ostale bez ,,muških glava", inače branilaca otadžbine. Njima je svako novo jutro još sumornije i neizvesnost beskrajna, jer im preti opasnost da ostanu i bez stanova!

Da li se zaista tolika nepravda može posmatrati ,,zatvorenih očiju"? Pitanje je, dabome, suvislo, jer je odgovor jednostavan i nedvosmislen. Da objasnimo: u Leskovcu, centru južnosrbijanskog siromaštva, majke Jasmina Tošić, Jasmina Đorđević i Sunčica Popović i njihova deca, pošto su ostali bez supruga, odnosno očeva koji su stradali braneći Kosovo i Metohiju, za utehu – ako utehe u takvim prilikama može i biti – dobijaju stanove u novoj zgradi koja je podignuta u naselju Dubočica 2.

Podela ključeva novih stanova 2001. godine – za zvaničnike od Leskovca do Beograda – bila je prilika da se pohvale pred novinarima kako ovim čine samo ono što je bila njihova dužnost. Novosagrađeni stanovi su bili, u stvari, znak da je ,,društvena zajednica" mislila na policajce-branioce i dr Branislava Đorđevića (Jasmininog supruga) koji je kao lekar u redovima policije stradao na Kosovu i Metohiji 1999. godine.

Ali, kada se u životu učini da su tako duboke rane – kao što je gubitak supruga, odnosno oca – malčice zalečene, pristiže saznanje da pomenute porodice moraju da se isele iz stanova iako imaju valjano rešenje MUP Srbije da su se u njih legalno uselile. Ispostavilo se da te stanove MUP nije platio i da su u međuvremenu njih kupili neki nepoznati ljudi. Naravno, ti neznanci nisu krivi što su se i sami našili u ,,nebranom grožđu" i što s pravom očekuju da dođu do ,,krova nad glavom" koji ima jasnu leskovačku adresu.