Između Karađorđa i Miloša možemo samo sa obojicom

Pisac Milovan Vitezović, poručuje da „mi Srbi, u istoriji naše obnove nismo imali većih ličnosti od vožda Karađorđa Petrovića i kneza Miloša Obrenovića”.

– Karađorđe je imao prvi ustanak, Miloš drugi. Bez prvog ne bi bilo drugog. Bez drugog prvi bi bio samo propast. Ako postoji istorijska sudbina, ona je u vremenu ’kad su živi zavideli mrtvima’ znala kad da nam dodeli Karađorđa, kad kneza Miloša. Oni se nadovezuju i njihovu epohu je Leopold fon Ranke sa pravom nazvao Srpska revolucija. Karađorđe je bio sloboda. Knez Miloš je bio država. Karađorđe je bio etika. Miloš je bio politika – podvlači Vitezović.

Srpska revolucija po njemu je počela Sretenjskim ustankom i ostvarila se konačno Sretenjskim ustavom.

– Zato ne možemo, bez obzira na razne događaje u toj srpskoj epohi, Karađorđa i Miloša sporiti jednog drugim, jer time sporimo sebe u našoj istoriji, slobodi i državnosti. Kasnija politička podela, kad su se od ustanika stvorili dinasti, na Karađorđevićevce i Obrenovićevce, nešto je najfatalnije u srpskoj političkoj istoriji 19. veka. I ta se podela pri stvaranju političkih stranaka u njihovim međusobnim podelama reflektovala do mržnje, koja se završila nestankom dinastije Obrenović – tvrdi Vitezović.

Ovaj pisac naglašava da je „prva i verovatno najveća žrtva te podele, posle samog naroda, bio knez Mihailo Obrenović, velika nada oslobođenja srpstva, kome su u istorijskom karakteru bili i kum Karađorđe i otac Miloš”.

– Dva najznamenitija Srbina istorije novog srpskog početka, vožd Karađorđe i knez Miloš, koji su stvorili srpsku državu, ne mogu se danas nikako ni u čemu porediti sa ličnostima današnje politike koje hoće da budu znamenite ili hoćemo da ih takvim učinimo. Vožd Karađorđe i knez Miloš su nam samo jedinstveni i neponovljivi istorijski primer. Veliki primer i treba da ostane takvim. Sve drugo je vređanje srpske istorije i naroda. Između Karađorđa i Miloša možemo samo sa obojicom. Tako ćemo zaštititi i narod i istoriju od neosnovanog i jeftinog politikantstva i vađenja velikana iz epohe koja ih je takvim učinila – navodi Milovan Vitezović.