Aleksandar Čotrić: Zločini bez kazne

Oni koji ovih dana osporavaju odluku Višeg suda u Beogradu o rehabilitaciji generala Dragoljuba Draže Mihailovića najčešće kao protivargument ističu zločin koji je u noći između 20. i 21. decembra 1943. godine počinjen nad 68 meštana sela Vranić u okolini Beograda.

U Vraniću je neosporno počinjen strašan zločin nad civilima. Indikativno je, međutim, da se taj masakr pominje u svakoj prilici kada treba osramotiti generala Dragoljuba Dražu Mihailovića, koji je ubistva najoštrije osudio i s njima nema nikakve veze. Tek kada se otvore tajni dosijei Ozne i Udbe i kada se otvori i ratna arhiva generala Mihailovića, zarobljena 1945. godine, otkriće se ko je zločin počinio i ko ga je naredio.

Mihailović je, na osnovu svedočenja njegovih najbližih saradnika, koji su uspeli da emigriraju na Zapad, poput predratnog profesora Pravnog fakulteta dr Radoja Vukčevića, za ovo nedelo sumnjičio Kostu Pećanca i njegove ljude. Zbog dokazane saradnje Koste Pećanca s okupatorima, zločina u Vraniću i još nekih zločina, general Mihailović je ovog četničkog vojvodu osudio na smrt. Nekoliko meseci posle zločina u Vraniću, Pećanac je ubijen u blizini Sokobanje, po Mihailovićevom naređenju. Istu sudbinu doživeo je i Božidar Ćosović, odnosno Boža Javorski, samozvani četnički vojvoda iz ivanjičkog kraja. A za izdajnika i zločinca Mihailović je proglasio i Jovana Škavovića Škavu, zato što je partizane zarobljene na Ravnoj gori prodao i predao Nemcima u Valjevu.

Međutim, zločini koje su počinili Kosta Pećanac, Boža Javorski, Vučko Ignjatović i komandanti iz Foče, na procesu 1946. godine, pripisani su generalu Mihailoviću, iako je komandant Ravnogorskog pokreta sva ova nedela osuđivao, kao i njihove počinioce.

Staljinistički procesi koji su u režiji NKVD-a vođeni tridesetih godina prošlog veka u Moskvi protiv Tuhačevskog, Zinovjeva, Kamenjeva ili Buharina bleda su senka komunističke inkvizicije primenjene nad Mihailovićem. I na procesu protiv generala agenti NKVD-a bili su inspiratori i režiseri. Ni katolička inkvizicija nije posezala za takvim postupcima, da nekoga ubije, pa da mu godinu dana posle smrti piše presudu.

Kada je već reč o zločinima, pitam sve one koji osuđuju tobožnje Mihailovićeve zločine, zašto ne govore o „pasjem groblju” kod Kolašina u Crnoj Gori? Uoči Božića 1942. godine partizani su na obali Tare ubili 240 civila. Svima ubijenima bila su izvađena srca i potom stavljena u ruke. Počinioci masakra su ubili i jednog psa, razapeli ga na krst i istakli natpis „pasje groblje”.

Za ovaj monstruozni zločin nikada nikome nije suđeno, a nedelo se prećutkuje. Zašto je tek nedavno objavljeno da su partizani u Drugom svetskom ratu i neposredno po njegovom okončanju ubili više sveštenika Srpske pravoslavne crkve, nego ustaše? Život je od „crvene pravde” izgubilo oko 300 sveštenika, a hiljade njih su bili u zatvorima i logorima, osuđeni na višegodišnje kazne.

U svakom ratu, posebno građanskom, čine se strašni zločini, a pobeda pripada onima koji su suroviji i nemilosrdniji. Procenjuje se da je tokom rata od ruke komunističke gerile stradalo deset puta više civila, nego od pripadnika Jugoslovenske vojske u Otadžbini. Posle rata počinjen je ideološki genocid nad svim stvarnim i izmišljenim protivnicima boljševičkog poretka u Jugoslaviji. Do sada je popisano više od 50.000 njihovih žrtava.

General Mihailović je bio na čelu antinacističke gerile i nije imao državu. Ustaški poglavnik Ante Pavelić je imao državu koja je postojala na području Hrvatske i Bosne i Hercegovine i koja je vršila genocid nad srpskim stanovništvom. Prema podacima iz Memorijalnog centra „Jad Vašem” u Jerusalimu, na teritoriji NDH ubijeno je više od 600.000 Srba i Jevreja. Za sve vreme trajanja socijalističke Jugoslavije taj veliki zločin nije nazvan genocidom ili holokaustom. Objavljeni su brojni radovi, studije i monografije o navodnim zločinima Mihailovićevih jedinica nad Hrvatima i muslimanima na području NDH. Tako je odbrana od genocida proglašena za genocid. Ante Pavelić za počinjeni genocid u Brozovoj Jugoslaviji nikada nije ni optužen, te mu nije ni suđeno.

Ne osporavam da su partizani bili antifašisti. Kada bih izrekao optužbu da su sarađivali s fašistima, time bih uvredio deo srpskog naroda. Uostalom, Nemci znaju ko su im bili glavni neprijatelji, a u njihovih dokumentima se navodi da je više od osamdeset odsto stanovnika Srbije podržavalo pokret generala Mihailovića i da im je njegov pokreta zadavao najviše problema na celom Balkanu.

Uostalom, drugačije nije ni mogao da postupa general i ministar vojni vlade čije je sedište bilo u Londonu, a ne u Berlinu i koji je nosilac 19 visokih vojnih odlikovanja za hrabrost i komandovanje u balkanskim ratovima i Prvom i Drugom svetskom ratu.

*Autor je poslanik i predsednik Republičke asocijacije za negovanje tekovina Ravnogorskog pokreta