Verske finansije u „poreskom raju”

Nedostupnost crkvenih finansija za širu javnost deo je autonomije crkava i verskih zajednica. Po Zakonu one su nezavisne od države i samostalno uređuju svoje unutrašnje i javne poslove, upravljaju svojom imovinom i novčanim sredstvima. To je model koji se primenjuje i u većini evropskih zemalja, pa i u svetu, i podrazumeva još i poreske olakšice i budžetska davanja. Međutim, za razliku od Srbije, u tim državama ovlašćeni organi sprovode strožu kontrolu crkvenih finansija.

Zakonima naše zemlje, tradicionalnim crkvama i verskim zajednicama, a osim SPC, to su još Rimokatolička crkva, Slovačka evangelička crkva, Reformatorska hrišćanska crkva, Evangelička hrišćanska crkva, islamska i jevrejska zajednica, utvrđene su brojne finansijske pogodnosti. One su oslobođene plaćanja poreza na obavljanje verske delatnosti, ne plaćaju PDV ni na materijal potreban za verske obrede, papir za štampanje verskih knjiga, na primer, materijal za izradu sveća ili građevinski materijal koji se koristi za gradnju ili obnovu hramova. Takođe, ne plaćaju porez na imovinu koja se koristi za bogoslužbenu delatnost, a oslobođene su i plaćanja republičkih i administrativnih taksa.

Crkve imaju povlašćen status ne samo u većinski pravoslavnim zemljama, poput Grčke ili Rusije, već i u katoličkim i protestantskim. U Francuskoj se crkvi ne oporezuje zarada od prodaje sveća i suvenira, ali samo ukoliko godišnja dobit od te delatnosti ne prelazi 50.000 evra. U Belgiji i Luksemburgu sve priznate crkvene zajednice finansira država, pa tako i tamošnji pravoslavni sveštenici od nje dobijaju platu.

OPŠIRNIJE U ŠTAMPANOM I DIGITALNOM IZDANjU