Predsednica Hrvatske ne govori istinu

Pre nekoliko dana Kolinda Grabar-Kitarović izjavila je da „Hrvatska nikada nije napala nijedan centimetar srpske teritorije”, a izrazila je sumnju da Srbija poseže za njenim zemljama („Politika”, 12. januara). Takve izjave, kad je reč o hrvatskim političarima, nisu nove, ali one ne odgovaraju istorijskim činjenicama.

Tokom više od jednog stoleća, sve do naših dana, iz Hrvatske su šireni glasovi o velikosrpskim i hegemonističkim namerama. To je stalni pripev svih protivsrpskih istupa ne samo pred domaćom već i pred svetskom javnošću. Njima se Srbi i Srbija prikazuju kao agresori velikih teritorijalnih apetita, a namera im je da prikriju sopstvenu agresiju i sopstvene teritorijalne pretenzije na tuđe etničke, državne i istorijske teritorije.

Takva taktika, kad je reč o hrvatskoj politici, odavno je poznata, ali u istoriografiji nije dobila odgovarajuće mesto i objašnjenje. Ona je nasleđena od Austrougarske, koja je utoliko više demonizovala i satanizovala srpske oslobodilačke i ujediniteljske namere ukoliko je imala većih apetita prema teritorijama Balkana i ukoliko je više zastupala nemačku politiku prodora na Istok. Po toj taktici, sve što je bilo srpsko proglašavano je za velikosrpsko s ciljem da se srpski interesi, koji su bili u sukobu s austrougarskim, u korenu saseku i onemoguće.

Sledeći tradiciju austrougarske politike, u kojoj su Hrvati učestvovali, a ne retko u njoj i prednjačili, u svim istorijskim razdobljima, od revolucije 1848. do naših dana, okomljavali su se na srpsku politiku, redovno joj dodajući epitet velikosrpske. Udarajući po srpstvu i velikosrpstvu, u kojima su videli glavnu konkurenciju hrvatstvu i velikohrvatstvu, hrvatski političari nisu samo snevali o „Velikoj Hrvatskoj”, već su na njenom izgrađivanju radili uporno i dosledno držeći se principa da su za ostvarivanje tog cilja dozvoljena sva sredstva, čak i genocidno uništavanje Srba.

Težnje za teritorijalnim proširenjem Hrvatske starijeg su datuma. Nevelik po broju, mali po prostranstvu koji zauzima, hrvatski narod je ispoljavao velike imperijalne ambicije. O tome dovoljno govore nazivi kao što su: „alpinski ili planinski Hrvati” (Slovenci), „pravoslavni Hrvati” (Srbi), „neprijeporni Hrvati” ili „cvijet hrvatskog naroda” (muslimani), zatim „Turska Hrvatska”, „Crvena Hrvatska”, „Bijela Hrvatska” i „Karantanska Hrvatska”, koji se odnose na delove Bosne, na Crnu Goru, Dalmaciju i Sloveniju. Ti nazivi pažljivo su negovani i tokom više stotina godina usađivani su u svest hrvatskog čoveka s ciljem da mu razviju uverenje o veličini Hrvatske i brojnoj snazi Hrvata.

Što se tiče tvrdnje hrvatske predsednice da „Hrvatska nikada nije napala nijedan centimetar srpske teritorije”, zbog ograničenog prostora navešću samo nekoliko dokaza koji će pokazati da ona ne govori istinu.

Još 1869. godine Eugen Kvaternik, uz Antu Starčevića ključni čovek Stranke prava, napisao je don Mihovilu Pavlinoviću da, ako se bude sledila politika te stranke, ako se bude poštovalo hrvatsko državno i istorijsko pravo, tj. ako se bude uništavao „nakot vere pravoslavne”, onda „ne od Drave do mora, nego od salcburgtirolskih alpah do Kosova i Albanije vijati će se doskora zastava čiste neoskvernjene Hervatske.”

„Hrvatska akademička mladež”, iza koje je stajao otac domovine Ante Starčević, u pismu od 25. januara 1877. upućenom ruskom univerzitetskom profesoru Apolonu Aleksandroviču Majkovu napisala je da nisu samo Bosna i Hercegovina, „nego i sva Arbanaška, i sva Rašija, i sva gornja Mizija ili današnja Srbija, Hrvatske zemlje.”

Poznati hrvatski književnik i publicista Đuro Deželić, sledbenik Starčevićeve Stranke prava, objavio je 1879. knjigu Hrvatska narodnost iliti duša hrvatskog naroda, u kojoj je napisao da su Hrvatima naseljene i da su „stoga hrvatske pokrajine: sva današnja Dalmacija s Bokom kotorskom, vilaet Bosna tj. Bosna s Turskom Hrvatskom, i novopazarskim pašalukom (Rascija), današnja Hercegovina, koja se je sve do izvora Neretve /.../ zvala turska Dalmacija, napokon i Crna Gora sa sjevernom Arbanaskom.”

Stjepan Radić je 1923. godine zatražio od Predsedništva Republikanske seljačke stranke da se izradi Zemljovid Hrvatska i Hrvati i da u njemu budu ucrtane, pored Hrvatske, Slavonije, Dalmacije, Međumurja, Prekomurja „s Krkom i Kastvom” i sve bivše zemlje austrougarske: Bosna i Hercegovina, Bačka, Banat i Baranja, pa čak i Crna Gora i Makedonija.

Tekst koji je objavio 1932. godine pod naslovom Bosna je naša Pavelić završava sledećim rečima : „... i neka Beograd znade, da će cjelokupno hrvatstvo povesti boj do zadnje kaplje krvi za te svoje zemlje, te sigurno odsjeći gramzljive beogradske ruke, koje pruža za tim hrvatskim biserom. Bosna je hrvatska i nikada je nećemo dati.”

Jedan od ključnih ljudi u garnituri političara Josipa Broza, Ivan Stevo Krajačić je, prema piscu knjige o delovanju nemačke tajne službe, Eriha Šmita Enboma, sastavio plan o stvaranju „suverene Hrvatske sa Bosnom i Hercegovinom”, u granicama nekadašnje Nezavisne Države Hrvatske.

Postoje brojni dokazi da je Tuđman uložio mnogo napora da se domogne Bosne i Hercegovine, ako ne čitave ono bar nekih njenih delova. I hrvatska emigracija u Kanadi, koju je predvodio Gojko Šušak, a koja je bila povezana s prvacima HDZ-a, izradila je polovinom 1989. kartu „Velike Hrvatske” koja je obuhvatala čitavu Bosnu i Hercegovinu, Vojvodinu, Sandžak i crnogorsko primorje.

Ovo su samo neki od mnogih dokaza da predsednica Hrvatske ne govori istinu tvrdeći da je Hrvatska bezazlena i nedužna kad je reč o teritorijalnim pretenzijama, o želji da proširi svoje državne granice i da popravi ne mnogo srećan geopolitički položaj koji je Tuđman ocenio kao „hrvatsku perecu”. Hrvatska predsednica bi morala da zna da u prošlosti Hrvatske, od sredine devetnaestog veka do naših dana, nije bilo nijednog uglednijeg hrvatskog političara, bez obzira kojoj je stranci pripadao, koji se pozivao na hrvatsko državno i istorijsko pravo a da nije želeo da se domogne teritorija koje nisu pripadale Hrvatskoj, da nije težio stvaranju „Velike Hrvatske”.

*Akademik