„Zahtev trenutka”

Nekako se smatra da svi znaju šta znači rečenica „Normalizacija odnosa na zapadnom Balkanu”. Da li je tako? Prva rečenica preambule Opšte deklaracije o pravima čoveka iz 1948. godine glasi: „Pošto je priznavanje urođenog dostojanstva i jednakih i neotuđivih prava svih članova ljudske porodice temelj slobode, pravde i mira u svetu” i jasno govori o tome da je normalizacija odnosa unutar svake države takve prirode da lavovski deo normalizacije stoji kao obaveza na državi, prema građanima, a ne obrnuto.

Normalizacija odnosa među državama, bez obzira na veličinu i značaj zemlje, po definiciji je podeljena na dva ravnopravna dela. Ono što je izuzetak jeste to što je zadesilo Jugoslaviju i dešava se Srbiji. Da se, Jugoslavija samoukinula zajedničkom akcijom svih njenih republika, po sistemu „tri, četiri, sad”, a nije, imali bismo sve buduće odnose osamostaljenih republika, u ravnopravnim doprinosima. Izbio je sukob i Jugoslavija nije opstala. U čudnoj praksi, na Srbiji je teret normalizacije odnosa, i prema ostalima iz SFRJ, i prema AP KiM! Fabrikuju se propagande koje sugerišu veliku krivicu Srbije. Međutim, nijedan nadležan međunarodni organ nije doneo odluku o tome da su, na primer, branioci Jugoslavije i Srbije agresori, niti, okupatori. Međunarodni sud je doneo odluku da se, u jednoj opštini Republike Srpske dogodio genocid. Izreka odluke Međunarodnog suda, (što jedino obavezuje), ne spominje Srbiju, već unutar obrazloženja piše ono što se odnosi na sve i svakoga, prepričano: Mogla je Srbija više da učini. Naravno, to važi i za međunarodnu zajednicu. Dakle, nema nijednog dodatnog razloga da se toliko sili Srbija na lavovski doprinos normalizaciji odnosa. Pod normalizacijom ne sme da se krije priznanje osamostaljenja bilo kojeg dela teritorije Srbije, dakle, lavovski doprinos normalizaciji odnosa je na drugoj strani.

Zoran Bekvalac, 
dipl. pravnik, Sombor