Vešanje Milana Radovanovića-Gušića

Kao primer stravičnog ratnog pogroma nad nedužnim srpskim življem koji se dogodio u Drenovcu tokom Prvog svetskog rata trebalo bi istaći vešanje Milana Radovanovića-Gušića (Gušić je viševekovno tradicionalno drugo prezime nadenuto od strane seljana za današnje Radovanoviće u Drenovcu, koje se zadržalo i u sadašnjosti). O ovoj nasilnoj smrti vešanjem govorio je mnogo puta autoru ovog teksta Milanov unuk Milivoje Ž. Radovanović (1907–1990) iz Drenovca:

„Kada je neprijateljska austrougarska vojska nasilno 1914. godine prešla reku Savu, prvi su se na udaru našli Drenovčani, obično stariji ljudi, koji su živeli kod svojih ’koliba’ (mačvanski izraz ’koleba’ – primedba priređivača) i tamo čuvali stoku, obrađivali zemlju i radili druge seljačke poslove. Milan je ’kolebario’ na svom posedu zvanim ’Lug’, koji se nalazi na desnoj obali reke Save, u rubnom delu drenovačkog atara, nedaleko od rečice Bitve i istorijskog mesta Čevrntija.

Milana su, sa još nekoliko Drenovčana, zarobili austrougarski vojnici i prevezli preko reke Save, u potes zvani Dudara, koji se nalazi u ataru sremačkog sela Jarak, i tu ih povešali.

Očevidac ovog gnusnog ratnog zločina nad nedužnim civilima, jedan stari deda iz drenovačke familije Dukić (poznatiji pod drugim tradicionalnim prezimenom Đokić), koga su Švabe pustile da se vrati nazad u Drenovac, pričao je svojim seljanima i Milanovoj familiji da je prilikom vešanja jedan austrougarski vojnik na tečnom srpskom jeziku upitao Milana:

– Je li, deda, čija je Srbija?

– Srpsko je bilo i biće! – odgovorio je Milan.

Besan zbog ovakvog neočekivanog odgovora, neprijateljski vojnik mu je odmah stavio omču oko vrata i obesio ga. Njegovo beživotno telo polako se okretalo da bi se zaustavilo i ostalo nepomično, licem okrenutim prema severu, odnosno u pravcu Srema, koji je tada pripadao Austrougarskoj monarhiji. Napuštajući mesto zločina, jedan iz kolone zločinačkih austrougarskih vojnika je to primetio, vratio se i Milanovo telo pomerio tako da mu je lice usmerio prema reci Savi, Drenovcu i njegovoj Srbiji.”

„Postoji mnogo dokumenata i svedoka koji govore da je na početku ratnog vihora avgusta 1914. godine drenovački hram porušila austrougarska vojska. Krajem rata došlo je do obnove i crkva je sva renovirana. Pošto su i crkvena zvona bila porazbijana, nabavljena su dva nova zvona, od kojih je manje, od 100 kilograma, poklon familije Radovanović, a posvećeno je uspomeni na počivšeg Milana Radovanovića, nesrećnog stradalnika i ratnu žrtvu bezdušnih osvajača.” (Čupić, Jakov: Letopis crkve drenovačke u Mačvi – II deo; Drenovac, 1918–1923: Rukopis: list 21 i 22)

Zoran S. Radovanović,
učitelj, Drenovac kod Šapca