Lovačka so6a

Lovačka soba je slojevit pojam, u veoma širokom rasponu od skromne, skrivene među stablima, kolibe-brvnare, nalik na onu u kojoj je ljubavnik ledi Četerli, svojom šumskom strašću očaravao Lorensovu beloputu heroinu, do one druge (opet engleske), iz Golsvortijevog „Konca dela”, gde se u sobama „već danima širi isti miris parfema, cveća, duvana, knjiga i jastuka po divanima; tih dana svi puše iste lule i ubijaju iste ptice, dok psi vrte repom na isti način, štekeću istim lavežom i jure iste zečeve, a dame doručkuju isti doručak u postelji ili van nje, stavljaju soli u istu kadu, igraju iste igre i slažu se međusobno uz isto razmimoilaženje.”

Ovaj drugi opis boravka na imanju u sezoni lova na (pernatu ili dlakavu) divljač, navodi na klišetirani opis enterijera lovačke sobe, koji podrazumeva:

– mnogo ugrađenog, masivnog, često skupocenog, prirodnog drveta na podu, zidovima i tavanici,

– mnogo autentične, prirodne kože, svuda okolo, a naročito na foteljama i mekom, tapaciranom nameštaju za izležavanje, kao i na podu u vidu prostirke od mekog krzna neke tople zverke, medveda, risa, vuka, sa ponekad prepariranom glavom i iskeženim čeljustima,

– kamin, sa živim plamenom i mirisnim cepanicama,

– slike na zidu sa scenama iz lova, na kojima su hajkači, lovci, psi goniči, cunjavci, ptičari, pa lisice i zečevi, srne, šljuke i patke, uz pejsaže i horizonte, nebesa i šumski mrak,

– i najzad, ono bez čega ne može bili nijedna lovačka soba na svetu a to su trofeji: rogovi, raskošni, od jelena, spiralni – od muflona, sabljasti – od kozoroga, pa kljove divljeg vepra i punjene ptice svih vrsta...

Nekada su ljudi lovili da bi se prehranili, danas love da bi se zabavili. Kod starih naroda, lov je pored ostalog služio i za sticanje hrabrosti – bila je to stalna vežba za fizičko vaspitanje naroda. U srednjem veku lov prerasta u viteški sport i privilegiju kraljeva i plemića. Pronalaskom vatrenog oružja u 16. veku, lov gubi romantični oreol koji je krasio vitezove, dok su se služili lukom i strelom.

A strelu je nosila još i Artemida, mitska grčka bo- ginja lova, kćer Zevsova i sestra Apolonova, čista suprotnost Afroditi - boginji ljubavi; neukrotiva devica, koja je, trčeći kroz gore i šume, sa lovačkim psima, uvek bila spremna da odapne strelu i kazni one koji joj se suprotstave. Gospodarica divljih zveri, tamanila je umiljate srne čim bi ovima palo na pamet da potraže ljubav jelena. Ipak, mladunce nije dirala, a kao večnoj devici, ljudi su joj žrtvovali životinje dok su oko nje igrale devojčice kao rnale medvedice.

Ali, nisu mitske priče one prave koje se danas pričaju u lovačkim sobama za vreme sezone lova na divljač. Uz kuvano vino i rumene obraze, lovci obično sanjaju neke sasvim druge priče.

Arh. Radmila Milosavljević
www.dopisna-skola-ambijent.rs