Napadnuta Amerika nadomak zidina Kremlja

Uskoro se navršavaju dva meseca od kada je Rusija napala Ameriku, ugrožavajući njene nacionalne interese i to na teritoriji Ukrajine, suverene i nezavisne, po površini najveće države na evropskom kontinentu.

Manje obavešteni će postaviti logično pitanje: A šta to u stvari traži Amerika sa krajnjeg zapada na krajnjem istoku evropskog kontinenta, i koji su to njeni vitalni interesi ugroženi?

Isto pitanje moglo bi se uputiti i u slučaju, vojnom silom, otimanja u pokušaju, teritorije južne srpske pokrajine, plodne kotline Metohije, najbogatije oblasti tekućom vodom u jugoistočnoj Evropi, sa oko četiri i po hiljade kvadratnih kilometara i visoravan Kosovo, najbogatija rudonosna oblast na evropskom kontinentu, sa preko šest i po hiljada kvadratnih kilometara.

U prvom slučaju desilo se, pored ostalog, da je jedan od sinova aktuelnog predsednika Amerike, proteklih desetak godina, imao važna posla baš u Ukrajini. Svako ko nije imao priliku da dođe u kontakt sa knjigom poznatog američkog intelektualca  A. N. Čomskog „Šta to (u stvari) hoće Amerika”, neće moći da shvati postupke američke administracije. Čomski piše: „Za vreme Drugog svetskog rata, radne grupe Stejt departmenta za međunarodne odnose, radile su na kreiranju posleratnog sveta, u vidu tzv. Velike oblasti, koja bi bila potčinjena potrebama američke privrede. Velika oblast bi obuhvatila zapadnu hemisferu, Zapadnu Evropu, Daleki istok, zemlje bivše Britanske imperije najveće izvore energije na Bliskom istoku (koje prelaze u američke ruke nakon isterivanja naših rivala Francuza i Britanaca), ostale nerazvijene zemlje, a po mogućnosti i ceo svet... Industrijske zemlje trebalo je da slede dve 'velike radionice', Nemačku i Japan, koje su dokazale svoje umeće za vreme rata, a njih dve bi nastavile s radom pod američkom prismotrom.”

Kako tada, tako i do sada, skoro jedno stoleće američke dominacije, s razlikom da je u proteklih više od tri decenije apsolutni hegemon. A, sve je počelo 1989. godine, kada je postignut dogovor o istovremenom, odnosno paralelnom gašenju oba vojna saveza, NATO-a i Varšavskog pakta, između Mihaila Gorbačova, generalnog sekretara SSSR-a s jedne strane, i Ronalda Regana, predsednika Amerike, i Margaret Tačer, premijera Velike Britanije s druge strane. Usledila je poslovična prevara od strane zapadnih „partnera” na šta je Njegoš još pre dva veka ukazao „Latini su stare varalice”. Zatim je srušen Berlinski zid, od dve Nemačke postaje jedna, kao potomak nacističke tvorevine, koja je izazvala i vodila najkrvaviji rat ikada viđen uz apsolutno najveću pogibiju stanovnika planete Zemlje. Ujedinjena Nemačka srušila je SFR Jugoslaviju, preteču ujedinjenih evropskih naroda i izazvala i pomagala krvave građanske ratove, koje i dan-danas podstiče.

Genezu Amerike i njenu dominaciju u svetu, najuspešnije prikazuje pomenuti potomak useljenika, poznati lingvista, književnik i filozof, pomenuti Avram Noam Čomski. Istorija svedoči kako je nastala Amerika. To potvrđuje i sledeći citat iz knjige takođe američkog državljanina, potomka useljenika sa Starog kontinenta, „Ognjišta mudrosti”, Vila Duranta (1885–1981): „Tek je trista godina otkako su ovamo došli prvi useljenici, a samo sto pedeset godina otkako je stvorena naša država... Neki od naših doseljenika bili su aristokrati, a neki su bili zločinci... Ne može se reći da li su lopovi ili baroni, koji su došli k nama, ostavili plemenitiji rod i doprineli našem razvoju”.

Dakle, to je doba kada je Amerika uglavnom bila cilj svih onih, koji su odbačeni u svojim zemljama, pa su čak i deportovani u britanske kolonije, pre svih u Ameriku, Australiju i Novi Zeland (primer masovne deportacije otpadnika tadašnjeg društva iz Engleske u 14. veku).

S druge strane, takođe je istorijska činjenica, da su svi ti kontinenti bili naseljeni. U Severnoj i Južnoj Americi živeli su starosedeoci, autohtoni narodi, kao što su: Olmeci, Tolteci, Maje, Asteci, Inke i drugi, koji su u to doba uspeli podići visokorazvijene civilizacije, a koje su pogrešno  nazvali jednim imenom Indijanci, jer su useljenici mislili da se radi o obali Indije,  a ne o novootkrivenom kontinentu Amerike. Amerika je sva tri atributa, odnosno obeležja neophodna za formiranje države prigrabila silom. Zemlju, odnosno teritoriju su očistili tako što su uništili preko četrdeset miliona starosedelaca, tzv. Indijanaca, jezik su „pozajmili“ od Engleza, odnosno Britanije kao svog dojučerašnjeg kolonizatora, a narod su činili useljenici, došli pretežno sa evropskog prostora, a iz Afrike kao robovi, a kasnije i sa svih kontinenata.

Amerikom, od kada postoji, vladaju najjači i najbogatiji. To je diktatura sile i kapitala – novca. Narod je tu samo da glasa na takozvanim demokratskim izborima, a dalje se ništa ne pita. Svoji model demokratije širi uz pomoć kapitala, posredstvom finansijskih institucija, kao što su MMF i Svetska banka, a ako to ne uspe, na scenu stupa NATO, na koji se način nastavlja besomučna pljačka slabijih naroda i država.

Na svetu postoje, iako su ređi, hrabri i humani ljudi. Tako je pre par godina šef turske države digao glas protiv američkih zločina, o čemu je „Politika” pisala pod naslovom „Erdogan traži osudu genocida nad Indijancima” u broju od 17. aprila 2019. godine.

Toliko o genezi Amerikanaca, njihovoj državi i demokratiji.

Nasuprot Amerike, Rusija od samog gašenja Varšavskog pakta, nudi saradnju na partnerskim osnovama, čak i ulazak u NATO, ali odbacuje vazalni položaj. Rusija i Kina ne prihvataju globalizam i hegemoniju. Rusija insistira i gradi pravedan multipolaran svet. Kina se zalaže za zajedničke sudbine čovečanstva.

Srpski narod ima svoju državu i srpski jezik i to pre više od jednog milenijuma (1172. godine), geografski i civilizacijski locirana je i pripada središnjem delu jugoistočne Evrope, tačnije u centralnom delu Balkanskog poluostrva. Ni istočno ni zapadno. Oni koji nas svojataju, zbog svojih sopstvenih interesa, proglašavaju nas pripadnicima „zapadnog Balkana”. Ti isti sa zapadne strane nastoje da nas osakate. Pokušavaju da nam iskopaju jedno oko i to desno „zapadno”, nastoje da nam amputiraju jednu nogu i to, zamislite, ponovo desnu koja je raskoračena prema zapadu. Upinju se svim snagama da nam polome i jednu ruku i to desnu koja se širi prema zapadu.

Ipak Sveti Sava je na kraju krajeva samo Sveti Sava. On je rekao: „Srbija je istok za zapad, a zapad za istok”. Malo naroda i malo zemalja može da se podiči svojom doslednošću: Za slobodu sve, a slobodu ni za šta. Pitaju zašto retko ko odlazi na istok a listom odlaze na zapad. Na početku ovog teksta videli smo da je među useljenicima na američki kontinent bio tek pokoji baron.

Ovih dana plebiscitom smo dobili novog-starog „vožda”.

Uopšte nema sumnje. Jer kada je na ruševinama koje su mu u nasleđe ostavili DOS-ovci, posle „obojene petooktobarske revolucije”, uspeo da obezbedi neophodno jedinstvo u vladajućoj koaliciji koju čine političke partije, stranke, pokreti, razna udruženja sa dijametralno suprotnim ideologijama, sakupljeni „s koca i s konopca”, bez sumnje će, kao predsednik svih građana uspeti da složi i „rogove u vreći”,  koji su rezultat najnovijih parlamentarnih izbora.

Bez sloge i jedinstva Srba, ma gde oni bili, i svih građana Srbije, teško da se može realizovati „Zajedno možemo sve”.

Generalni direktor „Trepče” i narodni poslanik tokom poslednje decenija 20. veka