Komemoracija nije ceremonija

Mediji su skup sećanja na Sajmištu 27. januara ove godine, povodom Dana Holokausta nazvali ceremonijom. Tačnije, skup je održan ispred Spomenika žrtvama genocida i fašističkog terora. U vreme otkrivanja spomenika na sajmištu 1995. godine, Međunarodni Dan Holokausta nije postojao. Ustanovljen je 2005, ali trajna je istina da su u nacističkom logoru na Sajmištu prvo stradali Jevreji. Ta, i sva druga ubijanja Jevreja, zovu se Holokaust, što je naziv koji označava katastrofu ili stradanje Jevreja.

Brižljivo birane reči koje je tim povodom izgovorio ministar Selaković, izaslanik predsednika Srbije, ne podudaraju se s nazivom – ceremonija. Kod Vujaklije, ceremonija prednost daje formalnostima. Na Sajmištu ništa ne sme biti formalnost. Od Drugog svetskog rata pa donedavno takve skupove smo nazivali komemoracijama. A naziv ceremonija udaljava, uopštava od dubokog ljudskog, istinskog odavanja počasti. U ostalom, setimo se šta se sve u svetu naziva ceremonijom.

Skupove u Srbiji, negovanje kulture sećanja na herojstva i patnje na: Goču, Ceru, Kolubari, u Šumaricama, Jasenovcu, Gradiški, Sajmištu, na Kadinjači, Kozari, Drvaru ili, u izbegličkim naseljima Zemuna, skupove prognanih sa vekovnih ognjišta, kao i one pred spomenicima braniocima i oslobodiocima Beograda u Prvom i Drugom svetskom ratu, u našem podneblju nazvati ceremonijom, velika je i nedopustiva greška.

I još nešto. Vladi Srbije, rukovodstvu Beograda i Jevrejskoj opštini predlažem da se okupljanje na Dan Holokausta ubuduće održava na Dorćolu, ispred dostojanstvenog i autentičnog spomenika „Menora u plamenu”, autora Nandora Glida, podignutog 1990. godine i posvećenog stradanju Jevreja u Beogradu.

Špiro Solomun,
politikolog, koordinator podizanja spomenika u Jajincima, Sajmištu, stradalim Jevrejima... i organizator brojnih komemoracija