Otimanje našeg blaga

Da li neko razuman može poverovati da su naši velikani Nemanjići, kralj Milutin, car Dušan i ostali, svoje zadužbine, kojima se ceo svet divi, zidali u nekoj tuđoj zemlji, u kojoj su vladali Albanci, Šiptari, Arnauti?

Manastiri, kao što su Pećka patrijaršija, Dečani, Sv. Bogorodica Ljeviška, Gračanica, pa monumentalna zadužbina cara Dušana Sv. arhangeli, u kojoj je i sahranjen ktitor po sopstvenoj želji, i mnogi drugi manastiri i crkve... Da li je moguće da je car Dušan odlučio da u miru počiva u nekoj, nečijoj i tuđoj zemlji, koja nije srpska? Doduše, kasnije dođoše Turci, razrušiše njegovu (i srpsku) zadužbinu i od zidina i kamenih blokova sazidaše džamiju u Prizrenu. Kako je moguće da jedna od najslavnijih bogoslovija bude osnovana i smeštena u nekoj stranoj zemlji, a ne u Srbiji? I opet dođoše tuđini i napraviše nedavno još veći zulum, stradanja i paljevine i crkava i domova srpskih.

Nema potrebe da o ovome iznose dokaze istoričari, srpska crkva, političari. To mi izgleda kao da treba dokazivati da sunce izlazi na istoku, a zalazi na zapadu. Običan čovek srednjeg obrazovanja, kao što sam i sam, dobro zna ove činjenice pred kojima se sada nalazimo, okruženi svetom spremnim da izvrne istoriju i činjenice i da nam otme naše blago, našu grudu, naš narod. Surovi pokušaji u još surovije vreme.

Sveti Savo, rumenih obraza, pogledaj sa zidova prelepe Mileševe preko brda i dolina, na propaćeni narod Kosova i Metohije, dođi i pomozi srpskoj zemlji i narodu, proteranom i ojađenom, a u glave nerazumnih usadi ljubav i istinu.

Mišo M. Mladenović,
akademski slikar i pisac, Beograd