Svi mi čiji koreni potiču iz Vojne krajine nismo Srbi. Mi smo pravoslavni Hrvati i ne smemo da se stidimo našeg identiteta. Možemo samo da budemo ponosni na naše zemljake poput Nikole Tesle i  Milutina Milankovića.

Oni su najumniji pravoslavni Hrvati a njima uz rame idu Svetozar Borojević, August Harambašić, Petar Preradović… I, naravno Josif Runjanin koji je komponovao hrvatsku himnu.

Spisak znamenitih Hrvata pravoslavaca je dugačak. Ima ih dosta, ali većina njih nije bila svesna svoje vere i nacije. Njih je zavela Srpska pravoslavna crkva koja je za Hrvate opasna isto kao i komunizam, ili ideja jugoslovenstva.

Da objasnimo, gore navedeni redovi pripadaju Hrvatskoj pravoslavnoj crkvi koja tvrdi da su Hrvati pobedili na Kosovu Polju 1389. godine. O tome smo nedavno pisali i to je jedan od najčitanijih tekstova objavljenih na sajtu „Politike”. Verovatno se sećate tumačenja da su Car Lazar i njegovi vitezovi bili hrvatski vazali. Neverovatno.

Hrvatska pravoslavna crkva nadmašila je čak i povesničare sa početka devedesetih godina prošlog veka. U stvari, oni su amateri za stručnjake koji sada navode da „u srednjem veku nije postojala Srbija kao samostalna država nego pokrajina koja je bila bugarski vazal a potom je bila potčinjena hrvatsko– mađarskom kraljevstvu. Od 1878. do 1903.  godine polunezavisna Srbija bila je austrougarski a posredno i hrvatski vazal.” 

Uz poricanje bilo kakve mogućnosti da se pravoslavno stanovništvo iz Dalmacije, Like, sa Korduna i Banije, iz Slavonije, Srema i Baranje izdaje za Srbe, Hrvatska pravoslavna crkva ima ozbiljne probleme sa razumevanjem i novije istorije.  Njenim članovima ne smeta to što je ona uspostavljena 1942. godine. U vreme kada su pravoslavci sa prostora Nezavisne države Hrvatske masovno ubijani, u Zagrebu je uz saglasnost Ante Pavelića proglašena Hrvatska pravoslavna crkva. Verovatno u znak zahvalnosti, njihovi naslednici sada tvrde da su „NDH vodili pametni i stručni ljudi, koji su bili svesni šta rade”.

Pametne i stručne ustaše

Na čelo hrvatskih pravoslavaca ustaše su postavili ruskog sveštenika koji je nakon Oktobarske revolucije napustio domovinu i naselio se u Kraljevini Jugoslaviji. Kako je objasnio hrvatski istoričar Hrvoje Klasić, na čelo HPC je postavljen Germogen kojeg je u aprilu 1942. godine u Zagrebu primio Ante Pavelić.  Germogen koji je došao iz manastira Hopovo, postrojenu Pavelićevu gardu je pozdravio rečima  „za dom”. Na  to  je ustaški vod odgovorio „spremni”.

Dakle, pravoslavni Hrvati veličaju NDH i negiraju identitet Srba koji su naseljavali prostore između Jadrana i Drave. Ali, nemaju problem da prisvoje Teslu ili Milankovića koji nikada nisu imali dileme sa svojim nacionalnim i verskim identitetom.

Istina, jedan deo Srba je u habsburškoj službi je promenio veru. Poput Svetozara Borojevića. On nikada ne bi postao austrougarski feldmaršal da je ostao pravoslavac. Ali, to su bili usamljeni slučajevi. Ipak, 99,9 odsto Srba, iz Benkovca, Knina, Korenice, Topuskog, Dvora, Petrinje, Okučana, Vukovara, Erduta i Belog manastira, nisu zaboravili veru svojih predaka. To je ono što muči Hrvatsku pravoslavnu crkvu. 

Autor teksta je potomak Srba iz Dalmacije