SPC protiv relativizacije genocida izvršenog u NDH

Sveti arhijerejski Sinod sa žaljenjem i indignacijom prati medijsku kampanju koju je, reciklirajući jednu staru – inače potpuno netačnu i krajnje štetnu – izjavu o broju srpskih žrtava u genocidu nad Srbima, Jevrejima i Romima na teritoriji NDH, pokrenuo izvesni sarajevski portal, a oberučke prihvatilo na desetine glasilâ, pre svega u Hrvatskoj, u takozvanoj Federaciji Bosne i Hercegovine, u onim krugovima Crne Gore koji funkcionišu kao Antisrbija, kao i nezaobilazna beogradska CNN affiliate grupa s trabantima, dakle – tutti quanti. Svi ti mediji i njihovi sagovornici trijumfalno objavljuju naslove tipa „Mit o 700.000 Srba ubijenih u Jasenovcu ruši upravo Srpska pravoslavna crkva”.

Njihov trijumf je, međutim, samoopsena, zbog toga što Srpska pravoslavna crkva, u potpunosti i bez ostatka, kao nenaučnu, protivnu istorijskoj istini, odbacuje izjavu koja je svojevremeno pokrenula danas aktuelnu medijsku kampanju, ali i sve druge slične izjave, koje, ma od koga poticale, relativizuju genocid izvršen u NDH. Istorijsku istinu da je nad srpskim pravoslavnim narodom u NDH, kao i nad našom braćom Jevrejima i Romima, počinjen genocid, ne može poreći nikakva laž, ma ko je izgovarao natežući se silogizmima i klevetajući sopstveni narod i njegove države, Srbiju i Republiku Srpsku. Istorijska istina o genocidu u NDH godinama posle rata nije dovođena u pitanje jer je o njoj svedočio ostatak zaklanog naroda, a uz preživele svedoke nikome nije padalo na pamet da demantuje ne „srpske propagandističke”, već autentične nacističke, odnosno nemačke i ustaške, kao i posleratne hrvatske izvore i niz drugih dokumenata i ekspertskih analiza.

U ovom kontekstu mora se istaći da, čim je preosvećeni episkop slavonski Jovan pre više godina izneo svoju privatnu – po nama proizvoljnu i istorijski neutemeljenu – procenu o broju jasenovačkih žrtava, Sveti arhijerejski Sinod mu je zvanično, svojom odlukom, oduzeo pravo da se u javnosti oglašava u vezi s tim pitanjem, znajući unapred da će svi dežurni napadači na Srpsku pravoslavnu crkvu i na srpski narod, kako oni iz takozvanog regiona, tako i oni iz same Srbije, izvršiti zamenu tezâ i usamljeno lično mišljenje prikazivati kao stav same naše Crkve.

Tako smo došli do paradoksalne situacije da oni, klasični licemeri, prividno osuđuju stav koji i sami dele – ili ga, štaviše, zastupaju u još radikalnijem obliku – i „brane” tradicionalni stav vrsnih predstavnika istorijske nauke, kod nas i u svetu. Njima su se nehotice, nesmotreno i nerazborito, priključili pojedini ugledni srpski intelektualci i dali sebi pravo da drže moralističke lekcije i izriču presude patrijarhu srpskom, Sinodu i Saboru Srpske pravoslavne crkve, sve u ime svetosavskog patriotizma, koji inače obično ne razumeju u crkveno-pravoslavnom, već u sekularno-političkom ključu.

Posebno je žalostan primer jednog uglednog i zaista zaslužnog akademika koji nije osetio potrebu da se javno osvrne na ponovljene izjave prethodnog predsednika SANU da su Kosovo i Metohija izgubljena stvar i da od njih treba dići ruke, ali se zato revnosno bavi temom broja jasenovačkih žrtava, što je u redu, ali uz insinuaciju da Srpska crkva institucionalno stoji iza inkriminisane izjave jednog od njenih episkopa, što nije u redu.

Naša Crkva je vekovna budna čuvarka autentičnog istorijskog narodnog pamćenja, osobito, pak, večnog spomena svetih mučenika, ispovednika i stradalnika „za krst časni i slobodu zlatnu”. Uz to, ona je po pravilu prva i najveća žrtva svakog progona i pogroma. Zato je, smatramo, u najmanju ruku neumesno nju prozivati ili od nje tražiti da se pravda pred samopostavljenim cenzurama, tribunalima i inkvizicijama, medijskim i inim. Otkako postoji, nije izdala sebe, nije izdala Hrista i Njegovo jevanđelje, a uvereni smo da neće ni ubuduće.

Stav je Svetog arhijerejskog Sinoda da se utvrđivanjem istorijskih činjenica bavi istorijska nauka, zajedno s drugim potrebnim naučnim disciplinama, a da sveštenici treba da se mole Gospodu za sve nevine žrtve, srpske i nesrpske, da se mole da se sistematsko višegodišnje masovno ubijanje nevinih ljudi, muškaraca, žena i dece, više nikad i nigde ne ponovi, kao i da neguje hrišćansku kulturu sećanja.

Sveti arhijerejski Sinod poziva sve i svakog na kolenopreklonu molitvu jasenovačkim svetim mučenicima, postradalim samo zato što su bili Srbi i pravoslavni hrišćani, a predvodnike suštinski bogohulnog revizionizma poziva na pokajanje i rađanje plodova pokajanja, javnim odricanjem od datih izjava.

U isto vreme, Sveti arhijerejski Sinod podseća na činjenicu da logor smrti Jasenovac jeste bio najmasovnije gubilište, ali i da na teritoriji satelitske nacističke NDH gotovo da nije bilo grada ili sela u kojem nije bilo masovnih zločina nad pravoslavnim Srbima, u kojem nije počinjen magnum crimen, genocid nad srpskim narodom, kao i nad Jevrejima i Romima. Sveti arhijerejski Sinod stoga ističe da je Jasenovac, s tamošnjim manastirom Svetog Jovana Krstitelja, danas izuzetno svetilište u našoj Crkvi, mesto molitve, mesto na kojem Sveti mučenici jasenovački pozivaju, između ostalog, sve na pokajanje i na istinsko pomirenje dvaju hrišćanskih naroda, pravoslavnog srpskog i rimokatoličkog hrvatskog.