Milojko i Jakov kao Milo i Momo

Od našeg dopisnika

Podgorica – Obračun između crnogorskog premijera Milojka Spajića i predsednika Crne Gore Jakova Milatovića, kao nekadašnji sukob između lidera Demokratske partije socijalista Mila Đukanovića i Momira Bulatovića, može da rezultira dubokim promenama na političkoj sceni Crne Gore. S obzirom na njihove trenutne pozicije, Spajića kao predsednika Pokreta „Evropa sad” i Milatovića kao predsednika države, sukob između njih dvojice mogao bi da ima ozbiljne posledice ne samo za njihove političke karijere, već i za stabilnost crnogorskog političkog sistema. Kakav bi mogao da bude ishod ovog političkog konflikta?
Prva pretpostavka je da bi moglo da dođe do jačanja jedne strane na račun druge. Ako jedan od njih uspe da u potpunosti neutrališe politički uticaj protivnika, to bi moglo da rezultira jačanjem njegove pozicije u crnogorskoj politici i da učvrsti njegovu vlast.

Ovaj sukob može da dovede do duboke podele unutar Pokreta „Evropa sad”, slično kao što je bilo u Demokratskoj stranci socijalista (DPS) za vreme sukoba između Đukanovića i Bulatovića. A takva podela unutar stranke mogla bi da oslabi političku stabilnost i otvori prostor za nove političke opcije, formiranja novih političkih blokova, pa i partija.
 

Sukob bi mogao da ima i šire posledice, posebno u pogledu odnosa s međunarodnim akterima. Bilo kakva politička nestabilnost u Crnoj Gori može uticati na spoljnopolitičke odnose zemlje i njen položaj u međunarodnoj zajednici.
 

Kako će se politička borba u najavi dalje razvijati i koji će ishod biti, ostaje da se vidi u narednim mesecima. Sukobi unutar stranaka često su ključni trenuci u političkim karijerama i dinamici političkih odnosa.

Aktuelno „mimoilaženje” Spajića i Milatovića neizbežno izaziva poređenje sa sukobom između Mila i Moma, ključnih aktera u crnogorskoj istoriji od početka devedesetih godina prošlog veka do nedavno, kada je pao režim Đukanovića.           
 

Jedna od osnovnih sličnosti između ova dva slučaja jeste način na koji su lideri stranaka tumačili politiku i vođenje stranke. Đukanović i Bulatović, poput Spajića i Milatovića, predstavljali su različite političke struje, sa divergentnim pogledima na pravac političkog delovanja.           
 

Osim toga, oba sukoba bila su izazvana rivalitetom između lidera stranaka, što je dovelo do unutrašnjih podela i političkih previranja. Đukanović i Bulatović suočavali su se sa sličnim izazovima u održavanju jedinstva oko sebe, a danas su u takvoj situaciji Spajić i Milatović. Đukanović je na kraju postao dominantna figura u Demokratskoj partiji socijalista (DPS), dok je Bulatović bio ključna figura u Socijalističkoj narodnoj partiji (SNP).
 

Važno je napomenuti da su i Đukanović i Bulatović imali različite strategije suočavanja sa sukobima unutar svojih stranaka. Đukanović je uspeo da konsoliduje svoju moć i zadrži kontrolu nad DPS-om, dok je Bulatović na kraju napustio SNP i osnovao novu stranku, pokazujući različite pristupe rešavanju političkih nesuglasica. Uprkos svemu, sukobi unutar političkih stranaka su uobičajen i može se reći normalan deo političkog života i mogu da budu pokazatelj njegove dinamike.