Neizgrađena i nepotpuna društvena svest

Svet od devedesetih godina 20. veka do danas ponovo preživljava strahote poput onih iz prethodna dva svetska rata. Sva prestrojavanja sveta po osnovu geopolitičkih i ekonomskih interesa moćnih dovela su do poništenja brojnih ljudskih vrednosti za koje se, kroz nekom pravdom okončana dva svetska rata, izborio slobodoljubiv svet. Najbitnije su: antifašizam, oslobođenje od kolonijalnog ropstva, poštovanje integriteta i suvereniteta država priznatih u UN, opšteprihvaćena i zagarantovana ljudska prava u okviru država priznatih u UN, nemešanje u unutrašnje stvari drugih država, međunarodna saradnja u razmeni dobara i unapređenju životnog standarda u svetu. A gde smo danas?

Fašizam se ponovo slavi na trgovima uz masovna okupljanja. Njegovi politički zagovornici kriju se iza slobode govora, čak i iza „muzičko-umetničke” slobode, dok sile NATO-a (a posebno EU, gde su zapretane najteže posledice besmislenih ratovanja) sve to ravnodušno vide i čuju i, uz sporadičan verbalni prekor, dopuštaju da prođe bez stvarne osude. Kakva li im to muzika duva iz stotina hiljada lobanja rasutih po zloglasnim logorima smrti ili nekoliko desetina miliona (ili stotina miliona) žrtava ako se broje u svetskim razmerama? Da li su male države voljno ili nevoljno učlanjene u vojne saveze išta drugačije od onih iz kolonijalnog ropstva, kad nužno moraju da slede interese sile, jer su potpisnice pakta? Upravo su zapadne sile inicirale prekrajanje granica i preslaganje teritorija uz stvaranje novih država po načelima poslušnosti. Nemešanje u unutrašnje stvari drugih država odavno je zaboravljeno načelo, ako je ikada uistinu poštovano. Bezobzirne obojene revolucije dostigle su vrhunac na severu Afrike, na Bliskom istoku, u Ukrajini i, još u pokušaju, u Srbiji, gde su zlom indoktrinirani mozgovi spustili surovost „s neba” na studente, učenike i decu u vidu blokada sopstvenog vaspitno-obrazovnog procesa. Lukavo su se uneli u maloletničku svest, nedoraslu za takve poduhvate, koristeći ih kao zaštitnu masku za svoje ciljeve. Imali su javnu podršku kod izvesnih ličnosti iz foruma EU, doduše samo stidljivo javno ispoljenu. A kako bi drugačije, kada zločinstvo treba braniti?

Kad je reč o zagarantovanim ljudskim pravima, međunarodnoj saradnji u razmeni dobara i unapređivanju životnog standarda, tipične su i poražavajuće slike koje već oko tri decenije dolaze sa Kosmeta. Tragičan građanski rat sa tzv. OVK, formalno okončan 1999. godine, ostavio je more nerešenih pitanja, čemu najneodgovornije kumuju NATO i EU. Nepoštovanje celovitosti Republike Srbije s Kosmetom daleko je odmaklo. Svojom pregovaračkom gimnastikom, EU i NATO uspeli su da postave „državnu” granicu Kosmeta. Prognali su ustanove RS sa Kosmeta. Uspostavili su albansku administrativnu upravu na celoj teritoriji KiM. Doziraju razmenu dobara između Kosmeta i RS, uključujući i zabranu korišćenja dinara na Kosovu i Metohiji. Ne sprečavaju nametnutu albansku vlast u etničkom čišćenju Kosmeta od Srba, itd. Dakle jednostrano su priznali „državu Kosovo”, protivno svim sporazumima, dogovorima i pregovorima, bez ikakvih funkcionalnih prava Srba, koje hapse, zlostavljaju, osuđuju, proganjaju iz domova, onemogućavaju ozbiljnije privredne delatnosti srpskom stanovništvu uslovljavanjem priznanja „države Kosova”. Uveli su diktaturu albanskih vlasti i zanemarili Srbe na Kosmetu kao postojeći demografski i kulturno-istorijski faktor, što će ostaviti dalekosežne negativne posledice na Balkanu.

Kako u ovakvim uslovima verovati članstvu u EU? Evropa je u postojećem ratnom stanju sa svojim istočnim okruženjem, i poluratnom na Balkanu, slika neizgrađene i nepotpune društvene svesti iz prošlosti. Dovoljno o tome govore ogromna finansijska i materijalna sredstva koja se uništavaju u ratnim dejstvima, sravnjena naselja, uništeni privredni potencijali, pobijeno i raseljeno stanovništvo... Sve je to podređeno trgovini i ratnom profiterstvu.

Gajenje iluzije udruženog Zapada o vojnom pohodu na istok ne razlikuje se znatno od iluzije da će pobunjena deca, učenici, neizgrađeni i nepotpuni studenti (I. Andrić) od Srbije stvoriti crveni tepih za vojno-politički nastup Zapada. Prevarantske pregovaračke igre, pod vojno-političkim patronatom sile, na štetu celovitosti i samostalnosti Srbije jesu ogoljena podvala koja se poput pandemije iznova proširila svetom. Ostaje jedina snaga i tiha vera u pravdu sadržana u pesničkoj slici: „Otuda tvoj inat lepi u uglu usana mojih anđele brate” (V. Popa).

To trpljenje ne dotiče Zapad, niti on pokušava da ga razume. Da li će osvajači konačno skinuti paučinu sa svojih očiju i vratiti se pomirenju zavađenih i izgradnji potpune društvene svesti o odgovornosti za besmislene, otvorene ili tihe ratove koje, iz profiterskih interesa, vode na tuđim teritorijama?

Miodrag Srbljak,

Kraljevo