Iznenađujuće poreklo kečapa

Slatko-slani sos, koji vole milioni ljudi širom sveta, ima iznenađujuću istoriju. Kečap je osnovna namirnica u zapadnjačkoj ishrani, ali njegovo poreklo seže na Istok, tačnije u drevnu Kinu.

Prvobitni kečap uopšte nije sadržavao paradajz, i tu, zapravo, leži jedna od najzanimljivijih priča u vezi sa ovim sosom.

Reč potiče iz Kine, najverovatnije od izraza „ke-tsiap“, kojim se u 17. veku označavao fermentisani riblji sos. Nije imao nikakve veze sa paradajzom, bio je slan, taman i jakog mirisa, više nalik današnjem azijskom fišsosu nego kečapu kakav poznajemo, prenosi CGTN.

Britanski mornari su tokom trgovine u jugoistočnoj Aziji doneli taj naziv u Evropu, ali ne i originalni recept. Pošto nisu imali iste sastojke, počeli su da prave sopstvene verzije „kečapa“ od onoga što im je bilo dostupno: od gljiva, oraha, inćuna, pa čak i ostriga.

U Engleskoj 18. veka „ketchup“ je bio opšti naziv za razne slane, fermentisane soseve.

Tek u 19. veku, u Americi, pojavljuje se verzija sa paradajzom. Paradajz je bio jeftin, lako dostupan i davao je lep ukus i boju, pa je postao osnova novog recepta.

Kečap se u to vreme koristio kao lek za lečenje lošeg varenja i dijareje, a ova praksa je trajala čitavih 20 godina.

Presudan trenutak bio je krajem 19. veka, kada je Henry Heinz standardizovao recept i dodao više sirćeta i šećera, čime je kečap postao stabilan proizvod dugog roka trajanja.

Od tada se naziv „kečap” definitivno vezao za paradajz, iako je njegovo poreklo zapravo – riblji sos iz Kine. Ironično, današnji kečap nema skoro ništa zajedničko sa onim od čega je ime nastalo.