Severna Koreja planira flotu koja prestiže evropske mornarice

Nakon predstavljanja prvog razarača klase Čo Hjon u Severnoj Koreji i potvrde da će brodogradilišta u toj zemlji proizvoditi do dva ovakva broda godišnje, u vojno-analitičkim krugovima sve češće se porede njegove mogućnosti sa razaračima klase Arli Berk američke mornarice.

Prema dostupnim procenama, Severna Koreja bi do 2033. godine mogla da postane peti najveći operator razarača na svetu. Za razliku od francuskih i britanskih brodova, koji raspolažu sa oko 48 vertikalnih lansirnih ćelija i imaju ograničene mogućnosti u oblasti raketnih udara velikog dometa i protivraketne odbrane, i severnokorejski i američki razarači nude značajno širi spektar borbenih zadataka.

Razarači klase Arli Berk projektovani su pre svega za protivraketnu odbranu i napade na kopnene ciljeve. Oni koriste sisteme raketa SM-2, SM-3 i SM-6, čime obezbeđuju višeslojnu zaštitu od balističkih i drugih pretnji, dok se za udare po kopnenim ciljevima oslanjaju na krstareće rakete „tomahavk“. Sa druge strane, procenjuje se da razarači klase Čo Hjon koriste pomorsku verziju sistema Pjonge-6, sa dometom od oko 200 kilometara, koji je manje specijalizovan za protivraketnu odbranu, ali ostaje efikasan u protivvazdušnim operacijama.

Najnovije varijante američkih razarača imaju deplasman od oko 9.600 tona, dok se severnokorejski brodovi procenjuju na oko 5.000 tona. Ipak, razlika u vatrenoj moći je manja nego što bi se očekivalo: Arli Berk nosi 96 vertikalnih lansirnih ćelija, dok Čo Hjon ima oko 74. Pored toga, deo severnokorejskih lansirnih ćelija većeg je formata, što omogućava upotrebu balističkih raketa, uključujući i one namenjene za nuklearne i protivbrodske zadatke. Za razliku od toga, američki sistem koristi unifikovane ćelije jedne veličine.

Američki razarači u svojim lansirnim sistemima ne nose klasične protivbrodske rakete. Iako raketa SM-6 može da se koristi protiv brodova, njene karakteristike, bojeva glava od oko 64 kilograma, domet od oko 450 kilometara i brzina od 3,5 maha, čine je manje pogodnom za tu namenu. Američka mornarica se u ovoj oblasti oslanja na krstareće rakete „tomahavk“, čija protivbrodska varijanta je još u razvoju, ali je ograničena podzvučnom brzinom i uočljivošću.

Sa druge strane, severnokorejski razarači integrišu više tipova krstarećih raketa, uključujući i sisteme koji podsećaju na hipersonične rakete, sa procenjenim dometom od oko 1.000 kilometara i brzinom do devet maha. Ovakve karakteristike značajno povećavaju njihovu efikasnost u protivbrodskim operacijama.

Razlike u koncepciji razvoja dva tipa brodova su izražene. Američki razarači prioritet daju protivraketnoj odbrani i napadima na kopnene ciljeve, dok severnokorejski brodovi imaju naglašenu protivbrodsku ulogu, što je uslovljeno okruženjem u kome deluju, odnosno prisustvom brojnijih i težih brodova američke mornarice u regionu.

Program klase Čo Hjon predstavlja značajan tehnološki iskorak za severnokorejsku mornaricu i brodogradnju. Očekuje se da će naredne varijante ovih brodova imati i veći broj lansirnih ćelija, potencijalno preko 90, kao i izmene u konstrukciji radi smanjenja radarske uočljivosti. Istovremeno, reč je o znatno novijem konceptu u odnosu na klasu Arli Berk, čiji razvoj datira još iz osamdesetih godina prošlog veka.

Nastavak izgradnje ovih brodova i tempo njihovog uvođenja u naoružanje mogli bi da utiču na odnos snaga u Pacifiku, posebno u kontekstu rastućeg prisustva Kine i uloge Sjedinjenih Država i njihovih saveznika u regionu.