Spomenici

Čitam tekst u „Politici” od 20. 1. 2019. godine i nikako mi nije jasno otkud potreba našim ljudima da ruše i menjaju ono što su prethodnici napravili i da iznova rade nešto novo, naravno o trošku drugih, naročito naroda. Zar nemamo nešto preče da radimo? Na primer, da obezbedimo pružne prelaze. Za mene su spomenici deo jednog vremena, jedne kulture i njih treba održavati i čuvati, naravno ako nisu urađeni za nekog zlikovca. Sada se predlaže uklanjanje spomenika ispred voždovačke opštine koji nose naziv „Borba” i „Obnova” i da se zamene sa spomenicima Vasi Čarapiću, voždu Karađorđu, vojvodi Stepi i Milunki Savić. U obrazloženju za ovaj posao ne navode se neke veoma važne činjenice. Opština je simbol vlasti i države, a svi dobro znamo kako su se vlast i država poneli, naročito prema voždu Karađorđu, vojvodi Stepi i Milunki Savić.

Kao osnovac bio sam na ekskurziji u Beogradu u poseti Narodnom muzeju. Eksponati koji su me posebno oduševili jesu zastave iz Prvog srpskog ustanka 1804. godine i portreti Vase Čarapića i vožda Karađorđa. U Čačku posećujem grob vojvode Stepe, a čitam sve što piše o Milunki Savić. I danas mi je pred očima posebno portret Vase Čarapića, pa zato mislim da ovo četvoro naših nezaboravnih junaka zalužuju prikladnije – važnije mesto za njihove spomenike nego što je to zgrada opštine. Za mene, opština, kao organ vlasti i države ne zaslužuju da se pored nje nađu spomenici takvim srpskim velikanima. To su znali da cene u mom rodnom gradu Čačku pa spomenik vojvodi Stepi nisu podigli ispred opštine, nego na najlepšoj i najprometnijoj raskrsnici u Čačku. Zato bi i postavljanje spomenika navedenim velikanima ispred opštine Voždovac bio greh prema njima.

Pred opštinom je pravo mesto za spomenike „Borba” i „Obnova”. Prvi da podseća administraciju da je najpreča borba za slobodu, za narod, za napredak i stalni razvoj i demokratiju, a drugi da treba da obnovimo sve ono što je bilo dobro a uništeno u poslednjem ratu, kako se to radilo ranije u Srbiji posle svakog rata, naročito posle Drugog svetskog rata, ali i da stalno obnavljamo a ne da zaboravljamo i čekamo da se sruši da bismo to obnovili. Zato molim inicijatore tumbanja spomenika ispred opštine Voždovac da razmisle i o ovome i da spomenike „Borba” i „Obnova” posmatraju kao svevremene kako im i ime kaže, a ne kao spomenike samo jedne epohe. Ondašnji tvorac tako ih je i zamislio, inače bi im dao drugo ime.

Ljubiša Spasojević,

Lučani