Otišao je dobar momak iz kraja

U subotu 5. septembra preminuo je scenarista, dramaturg i filmski kritičar Vuk Pavlović.

Sin Snežane Lukić, prevodioca, i Živojina Pavlovića, našeg proslavljenog reditelja, pisca i pedagoga, Vuk je rođen 1970. godine u Beogradu.

Odrastanje u Beogradu, tokom dve uzburkane, a ipak spokojne decenije, između bioskopa „Dvadeseti oktobar” i kluba „Akademija” na Fakultetu likovnih umetnosti, ključno je uticalo na izbor onoga što je Vuka i privatno i profesionalno privlačilo.

Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu upisao je 1991. godine i studirao na ambicioznoj klasi, koja je iz oporog mraka devedesetih bežala u prijatan mrak Kinoteke.

Među nadobudnim kolegama, sklonim teškim rečima, bio je jedan od retkih koji je već tada znao da su filmovi koje voliš mnogo važniji od onih koje ne voliš.

Kao scenaristu i filmskog kritičara, Vuka je zanimalo ukrštanje različitih filmskih iskustava, što različitijih to zanimljivijih – od najuspelijih dela savremene američke kinematografije, preko evropskog autorskog filma, do domaće filmske tradicije.

Ovakvu perspektivu dodatno je proširivao njegov interes za socijalno angažovani film, i popularnu muziku i kulturu.

U saradnji sa rediteljem Dejanom Zečevićem, kao scenarista je debitovao filmom „Nekrofilm”, koji je svojim uspehom daleko prevazišao okvire kakvi se obično nameću studentskim radovima; te iste 1992. godine, „Nekrofilm” je dobio nagradu na Martovskom festivalu kratkometražnog filma u Beogradu, da bi potom obišao nekoliko značajnih međunarodnih festivala. Poslednje ostvarenje koje je Vuk potpisao kao scenarista bila je televizijska serija „Hotel sa sedam zvezdica”, u režiji Danila Vukotića.

Filmskom kritikom bavio se u više beogradskih nedeljnika, a najduže u NIN-u. Aktivno je sarađivao sa Međunarodnim festivalom studentskog filma, a posebno sa Festivalom filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji, gde je radio kao selektor programa „Mladi lavovi”, posvećenog prvim ostvarenjima novih generacija filmskih autora.

Kao pomoćnik reditelja, Vuk je bio angažovan na više filmskih projekata, među kojima je i „Država mrtvih” njegovog oca Živojina.

Manje je poznato da se Vuk uspešno iskazivao i kao glumac; višestruko talentovan, bio je i dovoljno nepretenciozan i dovoljno hrabar da se iskuša u svakom medijumu koji ga je zanimao. U pamćenju posebno ostaje njegova uloga u predstavi „Kaskader” koju je, pored Gorana Sultanovića, igrao na sceni Beogradskog dramskog pozorišta, kao i uloge u već spomenutom „Nekrofilmu”, filmovima „Paket aranžman” (deo „Mačo trip”, u režiji Ivana Stefanovića), „Velika frka”, u režiji Milana Jelića, pa i minijatura iz filma Srđana Dragojevića „Mi nismo anđeli”.

Bio je član Saveta FEST-a, Upravnog odbora Filmskog centra Srbije i član srpskog ogranka Međunarodnog udruženja filmskih kritičara (FIPRESCI).

Nakon što se bioskop „Balkan” posvetio promociji domaće kinematografije, Vuk je u njemu počeo da radi kao umetnički direktor.

Vukov prerani odlazak ostavio je u šoku njegovu porodicu i mnogobrojne prijatelje. Rada prekinutog u trenutku pune autorske zrelosti, Vuk je svojim ljudskim kvalitetima, velikodušnošću, iskrenošću i čestitošću, osvojio svakog ko je imao priliku da ga upozna.

Pokretan romantičnim idealima doba panka i „novog talasa”, Vuk je bio oličenje najplemenitijeg lica Beograda – srdačnog, otvorenog i prosvećenog lica dobrog momka iz kraja.

Vuk Pavlović je sahranjen na beogradskom Novom groblju u ponedeljak, 7. septembra 2009.