Tiho, tiho, Šarlota

Ne može da se pobegne od sopstvene biografije. Psiholozi i psihijatri znaju ponešto o tome. U njoj se nalazi ono što određuje ličnost. Slučaj glumice i pevačice Šarlote Genzbur u skladu je sa ovom tvrdnjom.

Ona je ćerka Serža Genzbura i Džejn Birkin. Otac joj je bio francuski šansonjer, skandalmajstor i provokator bez presedana, bezočni konzument alkohola, duvana i žena. Kada je umro 1991. godine, tadašnji francuski predsednik Fransoa Miteran je njegov doprinos francuskoj kulturi uporedio sa onim koji su imali Prust i Bodler.

Majka je engleska glumica, ikona nove seksualnosti – njena dečačka silueta došla je namesto zanosnih oblina nekadašnjih lepotica.

Šarlota je, kao odana ćerka, sebi stavila u zadatak da nastavi umetničku misiju svojih roditelja. Kao glumica posebnog senzibiliteta pojavljuje se u filmovima koji nikog ne ostavljaju ravnodušnim. Najnoviji je primer njena uloga u kontroverznom filmu Larsa fon Trira „Antihrist” za koju je dobila nagradu na Kanskom festivalu.

Kao pevačica pokušava da nastavi putem kojim je išao njen otac. Za saradnike bira muzičare koji su njegovi poštovaoci. Na prethodnom albumu „5.55” to su bili Džarvis Koker i duet „Er”. Na najnovijem to je američki muzičar Bek. On je napisao sve pesme, uradio produkciju i odsvirao ono što je trebalo.

Naslov albuma „IRM” je francuska skraćenica za magnetnu rezonancu. Naime, 2007. godine Šarlota je doživela tešku povredu glave. Život joj je visio o koncu. Pre operacije na mozgu bila je ispitivana spomenutom metodom. U naslovnoj pesmi Bek je semplovao zvuk, odnosno šum, koji proizvodi aparat kojim se taj postupak obavlja. Na taj način određen je afektivni ton ovog albuma i nagovešten tematski okvir. Na njemu se nalazi utišana, introspektivna, klaustrofobična muzika u kojoj se peva o smrti, usamljenosti, izolovanosti i otuđenosti. 

Na albumu „IRM” izmenjen je proces stvaranja muzike. Može se reći da nastaje kao rezultat naučne procedure. Traga se za zvukovima i odgovarajućom formom koji bi trebalo da izraze promene koje u ličnosti proizvodi susret sa smrću. Zadihani, šaputavi vokal, gitarski krici, nervozne udaraljke i enigmatični šumovi složeni su u pesme čija hladna i distancirana priroda donosi emociju sličnu onoj iz ranih Kronenbergovih filmova. Muzika zvuči kao da dolazi sa one strane ogledala.

U napevu„La Collectionneuse” korišćeni su stihovi Gijoma Apolinera iz pesme „Most Mirabo”. Čini se da to nije samo zbog njihovog kultnog statusa. Apoliner je, naime, kao i Šarlota, potomak jednog glamuroznog para sklonog skandalima. Takođe je bio podvrgnut trepanaciji odnosno otvaranju lobanje. Zbog toga se nalazi na ovom albumu. To, pak, sa svoje strane govori da su muzika i umetnost uopšte za Šarlotu Genzbur načini za snalaženje u mraku koji se nalazi iza njenog lepog lica.

Žikica Simić