Život, karijera, strasti

Svetskom premijerom francuskog biografskog filma "Život u ružičastom" Olivijea Daana (Olivier Dahan), snimljenom više od 40 godina posle smrti legendarne šansonjerke Edit Pjaf, u četvrtak 8. februara počinje 57. Berlinski festival.
U ovom filmu o životu, karijeri, čudesnim strastima i kontroverzama ove gotovo mitske ličnosti, igraju i Žerar Depardije, Silvi Testu i Emanuel Seinje, dok je uloga čuvenog francuskog "Vrapčića", prijateljice Koktoa, Aznavura, Marlen Ditrih i Morisa Ševalijea, poverena Marion Kotijar koja ima dovoljno fizičkih sličnosti sa nezaboravnom Pjafovom.

Zanimljivo, i za festivalsko zatvaranje 18. februara, čelnik popularnog Berlinala Diter Koslik, odabrao je još jedan francuski film – "Anđeo" Fransoa Ozona, u kojem glavne uloge tumače Šarlota Rempling, Romola Gare i Sem Nil, čime je očigledno želeo da ukaže na važnost i sjaj, trenutno najmoćnije i najangažovanije kinematografije u Evropi. Uostalom, u glavnom programu biće prikazani i novi filmovi Andrea Tešinea i Žaka Riveta, te je francuski film zaokružen sa brojem četiri.

Šta programski nudi ovogodišnje festivalsko izdanje?

U najkraćem, u glavnom takmičarskom programu rezervisanom za buduće slavodobitnike i osvajače "zlatnih" i drugih medveda, naći će se 26 filmova što znači: 19 svetskih premijera, šest internacionalnih i jedna evropska premijera, kao i četiri filma van konkurencije. Ukoliko je moguće naći im kakav zajednički tematski imenitelj, onda bi to mogla da bude politička prošlost i sadašnjost i apokaliptična fantazija. Uostalom, Berlinski festival je od osnivanja bio najsigurnije stecište politički angažovanog filma, ali i filmsko-političkih kuhinja.

Temeljno istraženi

U trci za "Zlatnog medveda", kojom rukovodi međunarodni žiri na čijem je čelu američki scenarista i reditelj Pol Šreder, a među članovima su i glumci Viljem Defo i Gael Garsija Bernal, našao se posle dužeg vremena i jedan izraelski film – "Beaufort" Jozefa Kedara, koji govori o poslednjoj vojnoj jedinici koja je bila stacionirana na jugu Libana pre nego što je bila "izbačena" iz ove zemlje. I Koreanci imaju svoje predstavnike, film "Pustinjski san" Žanga Lua (priča o farmeru i njegovoj ženi, izbeglicama iz Južne Koreje koji su novi dom pronašli na granici između Kine i Mongolije) i futurističko delo Park Čen Vuka "Ja sam Siborg i to je o kej" (priča o devojci-robotu koja se zaljubljuje u čoveka). I Kina se predstavlja sa dva filma. Koslik je u konkurenciju uvrstio "Tijino venčanje" Vanga Kuanana (o ženi koja traga za novim mužem, sposobnim da se brine i o njoj i o o njenom bivšem) i "Izgubljen u Pekingu" Lia Jua (o strahovima i novorođenim vrednostima stanovnika Pekinga).

Ovog puta je dobro prošla i latinoamerička kinematografija koja je zastupljena sa dva filma. Jedan je brazilsko-argentinski film – "Godina kada su moji roditelji bili na odmoru" Saoa Hamburgera (o odrastanju dečaka tokom 70-ih, kojeg roditelji iznenada vode na godišnji odmor krijući da beže od vojne diktature), a drugi " El otro" Arijela Rotera (egzistencijalna priča o čoveku koji je rešio da promeni svoj identitet).

Iz Kanade i SAD, stiže najveći broj filmova, ali onih iz takozvane nezavisne produkcije. Najveću pažnju, sasvim sigurno, privući će filmovi poput "Pisma sa Ivo Džime" Klinta Istvuda (van konkurencije) koji je već osvojio i znatan broj nominacija za Oskara. Film je na japanskom jeziku i prikazuje stradanja pripadnika carske vojske u velikoj i krvavoj bici na ovom ostrvu u povečerju Drugog svetskog rata, u kojoj je stradalo sedam hiljada američkih i oko 22. hiljade japanskih vojnika.

Potsdamer plac na kojem je smeštena i festivalska palata, protrešće i dolazak Stivena Soderberga i Džordža Klunija kao producenata ali i autora crno-belog filma "Dobar Nemac". Soderberg je i reditelj, a Kluni i glumac u ovom filmu o američkom vojnom novinaru koji u posleratnom Berlinu, tokom Konferncije u Potsdamu, biva uvučen u istragu o jednom ubistvu.

Do Berlina stiže i Robert de Niro, pre svega kao reditelj filma "Dobar pastir" u kojem je glavne uloge poverio Anđelini Džoli i Metu Dejmonu. Film rasvetljava formiranje i razvoj CIA, prati, unapred dobro i temeljno istražen (onoliko koliko je to trenutno dozvoljeno) tajnih agenata i kontraagenata, prljave igre i ogroman uticaj ove moćne američke institucije. I film "Kada čovek padne u šumi" Kanađanina Rajana Izlingera (o grupi ljudi koja živi u izolaciji i osami u jednoj američkoj provinciji), omogućava potencijalno berlinsko prisustvo velikih zvezda, jer u njemu igraju Šeron Ston i Timoti Haton, dok će za mogući dolazak Kejt Blenčit i Džudi Denč na Berlinale, biti zaslužan film "Skandal" Ričarda Ejra, jedan od tri britanska filma koja se ove godine takmiče za nagrade (uz "Skandal" još i "300" Zeka Snajdera i "Halam" Škotlanđanina Dejvida Mek Kenzija).

Naši filmovi

Jedini istočnoevropski film koji je ove godine uspeo da probije stroge i ledene kriterijume festivalskog čelnika Ditera Koslika, jeste film slavnog češkog reditelja Jiržija Mencla "Služio sam engleskog kralja", ekranizacija istoimenog dela pisca Bohumila Hrabala. U konkurenciji kakva jeste, Mencelov film biće pravi umetnički izazov, moguće je ravan onom u vidu novog filma legendarnog Danca Bilija Ogusta – "Zbogom Bafana", o zatočeništvu Nelsona Mendele.

U korpusu nemačkih filmova izdvojenih za takmičarski program, nalaze se i nemačko-britanska koprodukcija "Irina Palm" u kojem glavnu ulogu igra legendarna pevačica Marijen Fejtful (pedesetogodišnja udovica koja pristaje na poslove erotskog karaktera kako bi rešila kućne finansijske poteškoće), a partner joj je naš veliki glumac Miki Manojlović čiji se dolazak očekuje u Berlinu.

Za našu kinematografiju od posebne važnosti je činjenica da su posle dužeg vremena, čak dva naša filma uspela da se probiju do Berlina. Film "Klopka" Srdana Golubovića svetsku premijeru imaće u takmičarskom delu paralelnog programa "Forum", tradicionalno rezervisanog za mlade autore, a film "Guča" Dušana Milića internacionalnu premijeru u prestižnom programu "Panorama" (takođe u takmičarskoj sekciji, nagrada "Manfred Salcgeber"). Za oba filma, učešće i takmičenje na Berlinskom festivalu znači i otvorena vrata na evropskoj filmskoj pijaci, pozive za druge svetske filmske manifestacije i mogućnost inostrane distribucije. Za njihove autore, ovo je bez sumnje još jedan veliki plus u karijeri. Na tome im valja čestitati.