Slučaj „Budva” – kazna stigla i pomagače

Prekjučerašnjom presudom beogradskog Višeg suda i zvanično su rasvetljeni do sada neutvrđeni detalji pokušaja atentata na predsednika SPO Vuka Draškovića, zločina iz serije onih koje je naredio režim devedesetih, uklanjajući na taj način političke protivnike. Tačno 12 godina posle ovog događaja i sedam godina nakon što je pred Specijalnim sudom doneta prva presuda kojom su osuđeni direktni počinioci, kazna je, sudeći prema prekjučerašnjoj prvostepenoj presudi, stigla i pomagače – Milana Radonjića, Stevana Bastu i Ratka Romića.

Ova odluka nadovezuje se na presudu Specijalnog suda iz jula 2005. godine, kojom su osuđeni neposredni počinioci i organizatori zločina. Utvrđeno je da iza pokušaja ubistva Draškovića, kao i iza zločina na Ibarskoj magistrali i likvidacije Ivana Stambolića, stoje isti ljudi – nekadašnji državni vrh i tadašnja Državna bezbednost. Slučaj „Budva” prvi put je sudski procesuiran u optužnici koja je obuhvatala i ubistvo Stambolića. Na njoj je kao nalogodavac bio označen i tadašnji predsednik SRJ Slobodan Milošević. Protiv njega je postupak bio razdvojen, jer je u vreme suđenja bio u pritvoru Haškog tribunala, gde je 2006. godine i preminuo.

Pravnosnažnom presudom Specijalnog suda, izrečena je jedinstvena kazna za oba zločina, kojom su na po 40 godina zatvora osuđeni bivši komandant JSO Milorad Ulemek Legija, organizator oba zločina, kao i Branko Berček, pripadnik jedinice koji je pucao u Stambolića i ranio Draškovića. Na po 15 godina zatvora osuđeni su Radomir Marković, bivši načelnik RDB, kao i pripadnici službe Nenad Ilić i Nenad Milivojević, kojima se sudilo zbog pomaganja.

Utvrđeno je da su u junu 2000. godine u Budvu otišli Nenad Ilić i pripadnik „zemunskog klana” Miloš Simović. Zatim stižu Berček i Milivojević i smeštaju se u stan Vladimira Jovanovića, u kojem Mile Luković, pokojni pripadnik „zemunskog klana” ispod frižidera ostavlja dva pištolja. Tokom nekoliko dana optuženi osmatraju Draškovićevu kuću, dok Ilić kontaktira sa predstavnicima vojske u Kumboru i obezbeđuje vozila, legitimacije, uniformu, kao odstupnicu za skrivanje i bekstvo.

Dok je 15. juna oko 23.45 časova sedeo u kući, Drašković je povređen sa dva hica koja su ga okrznula po glavi. Na njega je iz dvorišta pucao Berček, ispalivši osam metaka. Zatim se pridružuje Iliću i Milivojeviću koji su čuvali stražu. Sva trojica se skrivaju u kasarni u Kumboru, odakle su vojnim helikopterom prebačeni u Lađevce, gde ih dočekuju Ulemek i Dušan Spasojević, pokojni vođa „zemunaca”. Ulemek je, posle zločina isplatio Berčeku, Milivojeviću i Iliću po 10.000 tadašnjih maraka.

„Komandant jedinice za pripremu zločina bio je Milan Radonjić, a Romić i Basta su bili pod njegovom komandom. Specijalna ekipa DB-a išla je da snima moj stan u Budvi isključivo u funkciji moje likvidacije”, svedočio je Drašković. On je dodao da su optuženi sačinili dva albuma fotografija njegovog stana u Budvi i okoline, i pozvao se na priznanje Nenada Ilića.

„Ilić kaže da je Basta posle slikanja u Budvi objašnjavao atentatorima kako da priđu mom stanu i kuda da beže da ne natrče na crnogorsku policiju, sa kojom su bili u lošim odnosima, pa su za izvlačenje u pomoć pozvali vojsku”, rekao je Drašković.

Radonjić, Romić i Basta odbacili su optužbe, tvrdeći da je praćenje Draškovića bio uobičajen posao službe, jer se očekivalo da se u on u Crnoj Gori susretne sa službenikom Vlade SAD Nikolasom Hilom, zaduženim za „subverzivno delovanje protiv Srbije”.

Prvi postupak atentatorima na Draškovića i Stambolića ostao je upamćen i po završnoj reči tužioca Mioljuba Vitorovića koji je ocenio da je to proces protiv Miloševićevog režima.

„Pucnji u Draškovića i Stambolića bili su pucnji u drugačije mišljenje. Optuženi za sebe tvrde da su junaci i heroji. Junaci ne ubijaju s leđa. Gde im je bila hrabrost da se odupru takvom vođi”, rekao je tužilac.